Καλή Χρονιά ! ! !

Καλή χρονιά με υγεία στους απανταχού φίλους του «Αντιμένη», με την ελπίδα το 2013 να είναι πολύ καλύτερο για όλους μας. Δυστυχώς το εγχείρημα της «Οικονομικής Μακεδονίας»  απορρόφησε πολύ χρόνο και ενέργεια παραμερίζοντας προσωρινά τον δικό μας δικτυακό χώρο.

Υπόσχομαι δε, ότι το νέο έτος θα ξαναφέρει έναν σκεπτόμενο και δυναμικό «Αντιμένη»!

"OXI"

Χρόνια Πολλά στην παρέα μας εν όψει της εθνικής επετείου που οφείλει να μας διδάξει και να λειτουργήσει ως φάρος για την πορεία που η χώρας μας είναι υποχρεωμένη να ακολουθήσει.

Ήταν 11 Ιανουαρίου του 2011 όταν η Γερμανίδα καγκελάριος επισκέφτηκε εκτάκτως την Κύπρο. Η μη προγραμματισμένη επίσκεψη όλως τυχαίως ακολούθησε της συμφωνίας Κύπρου – Ισραήλ για την οριοθέτηση της Α.Ο.Ζ. και την εκμετάλλευση των κοιτασμάτων και προηγήθηκε μερικών ημερών του πρώτου «τρυπήματος» του γεωτρύπανου της Noble.

Πριν 3 βδομάδες και πιο συγκεκριμένα στις 9 Οκτωβρίου η Γερμανίδα καγκελάριος επίσης με μια επίσκεψη αστραπή βρέθηκε στην Ελλάδα. Τελείως συμπτωματικά η έκτακτη αυτή επίσκεψη προηγήθηκε κατά δύο εβδομάδων της έναρξης των επίσημων ερευνών σχετικά με τα ενεργειακά κοιτάσματα της Ελλάδας και αφού είχε παραδοθεί αντίστοιχη μελέτη στον Έλληνα πρωθυπουργό.

Και επειδή γνωρίζω ότι θα βρεθώ αντιμέτωπος με πολλούς οπαδούς του «George Papandreou: Πετρέλαιο δεν Έχουμε» (11 Δεκεμβρίου 2009) θα παραθέσω απλά τις απόψεις που επικρατούν στην Ευρώπη για να μην χαρακτηριστώ γραφικός.

Η γερμανική εφημερίδα Handelsblatt, μετά την επίσκεψη Μέρκελ κάνει αναφορά «για ειδικά ενδιαφέροντα» σχετικά με τις έρευνες. Παράλληλα το ίδιο άρθρο χαρακτηρίζει την Ελλάδα ως «Νορβηγία της Μεσογείου». Απλά αναφέρω ότι η Νορβηγία μετατράπηκε σε «πλούσια» χώρα μετά την εκμετάλλευση των κοιτασμάτων της Βόρειας Θάλασσας, για τα οποία απειλήθηκε θερμό επεισόδιο με το Ηνωμένο Βασίλειο. Ακόμα όμως και να μην γίνουμε Νορβηγία ο παραλληλισμός και μόνο φανερώνει το μέγεθος των κοιτασμάτων.

Στην Γαλλία πάλι, η Le Monde είναι πιο αποκαλυπτική. Αφού χαρακτηρίζει την αντιμετώπιση του θέματος από το ελληνικό κράτος «αδιάφορη» (για ποιο λόγο άραγε;), κάνει μία σύντομη αναφορά στα μικρά αλλά επιβεβαιωμένα κοιτάσματα της δυτικής Ελλάδος και κλείνει με τις υψηλές προσδοκίες και την έρευνα που θα ξεκινήσει νοτιοανατολικά της Κρήτης.

Μία άλλη γαλλική εφημερίδα, η La Tribune ασχολείται επίσης με το ελληνικό υπέδαφος αλλά με τον χρυσό. Πιο συγκεκριμένα υποστηρίζει ότι τα κοιτάσματα χρυσού είναι τέτοια που μπορούν έως το 2016 να καταστήσουν την Ελλάδα πρώτη σε παραγωγή χρυσού στην Ευρώπη.

Μήπως κάποιοι έχουν αρχίσει να ξερογλείφονται για τον θησαυρό αυτό; Μήπως κάποιοι θέλουν πέραν της εκμετάλλευσης να αναλάβουν και την είσπραξη των δημόσιων εσόδων μέσω του «ειδικού λογαριασμού» που πρότεινε ο Σόιμπλε;          

ΥΓ1: Ο «Αντιμένης» στέκεται δίπλα στον Κώστα Βαξεβάνη ο οποίος έχοντας ανοίξει πόλεμο σε όλα τα επίπεδα με το «σύστημα», συλλήφθηκε επειδή βρήκε (και δημοσιοποίησε) την λίστα Λαγκάρντ. Στο ίδιο πλαίσιο ίσως θα έπρεπε να βραβευτεί ο κ. Παπακωνσταντίνου που την… έχασε!

ΥΓ2: Μάλλον θα πρέπει να σκεφτούμε σοβαρά αν η τωρινή αξιωματική αντιπολίτευση αποτελεί την «εναλλακτική λύση» ή ένα συνονθύλευμα από το παρελθόν που προσπαθεί να βγει στην επιφάνεια κατά το κλείσιμο του πολιτικού μας κύκλου. Το μέλος του ΣΥΡΙΖΑ Νάσος Θεοδωρίδης επέστρεψε με άρθρο του θεωρώντας το ΟΧΙ ως «εθνικιστικό παροξυσμό» και την πρώτη στρατιωτική ήττα του Άξονα ως «μύθο». Ίσως θα έπρεπε να στραφεί αρχικά στα τάγματα εξορίστων που εθελοντικά συμμετείχαν στον κατά αυτόν «φασιστικό» ελληνικό στρατό. Πέραν της - προς τιμήν του - αντίδρασης άλλου στελέχους του κόμματος (του κ. Γιάννη Χατζηιωάννου), ο επίσημος ΣΥΡΙΖΑ δεν παίρνει θέση. Γιατί; Αντίστοιχη θέση έλαβαν επίσημα και οι Οικολόγοι. Απλά να τονίσω ότι ο εν λόγω «άνθρωπος» θεωρεί την γενοκτονία των Ποντίων ως συνέχεια των «εγκλημάτων» που διέπραξαν οι Πόντιοι ισοσκελίζοντας θύτη και θύμα, κάνει λόγο και για τα παράνομα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδος στο Αιγαίο ενώ δίνει το δικαίωμα στους κατοίκους της Π.Γ.Δ.Μ. να αυτοπροσδιορίζονται όπως θέλουν προεξοφλώντας και την πολιτική που θα ακολουθήσει ο Πρόεδρός του!!!  Μάλιστα υποστηρίζει ότι μόνο η Αριστερά μπορεί να απορρίψει την έννοια του «αμυντικού πολέμου» ερχόμενος σε ρήξη για μία ακόμα φορά με τις προεκλογικές δεσμεύσεις του κ. Τσίπρα. Ενδεχομένως σε περίπτωση απόβασης Νέο – Οθωμανών (κατά το δόγμα Ερντογάν) σε ένα ελληνικό νησί, ο Νάσος Θεοδωρίδης μέσω της «Μη βίαιης άμυνας» θεωρεί ότι αντί για Έλληνες στρατιώτες τους γείτονες θα πρέπει να τους υποδεχτούν οικολογικές, αντιμιλιταριστικές και λοιπές συνιστώσες με άνθη στα χέρια ώστε να συζητήσουν για την ευζωία των ψαριών του Αιγαίου και τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Δημοκρατία της Μπανανίας.          

   

Αειφόρος Ανάπτυξη

   Με την δημιουργία του ιστοχώρου ξεκαθάρισα ότι ο «Αντιμένης» μας δεν συνδέεται με ένα πρόσωπο αλλά με μία συνισταμένη ιδεών και απόψεων. Πρώτη μου προτεραιότητα ήταν να δώσω την δυνατότητα σε άλλους ανθρώπους να διατυπώσουν την άποψή τους. Στο πλαίσιο αυτής της προσπάθειας ανταποκρίθηκαν άμεσα δύο «εθελοντές». Ο ένας ήταν ο πατέρας μου Νίκος Βαρβαρόπουλος, ενώ ο άλλος ένας αγαπητός φίλος των φοιτητικών χρόνων. Και καθώς ο δεύτερος με έχει ακόμα στο περίμενε (έτσι Ναύαρχε;) έμεινα με ένα άρθρο τόσο πλήρες μα και τόσο δύσκολα συνδυάσιμο με την τρέχουσα επικαιρότητα. Περίμενα οπότε σαν καλός ελεύθερος σκοπευτής (σε στάση πρηνηδόν για να θυμηθούμε την στρατιωτική ορολογία) μέχρι την κατάλληλη ευκαιρία. Και αυτή ήρθε με το θέμα που δημιουργήθηκε με τα μεταλλεία χρυσού στις Σκουριές Χαλκιδικής. Το δίλλημα απλό: Οικονομική Ανάπτυξη ή Προστασία του Περιβάλλοντος; Και επειδή στην χώρα μας το άσπρο και το μαύρο τείνουν να επικρατούν έναντι όλων των αποχρώσεων του γκρίζου πάμε να δούμε την άποψη ενός ειδικού:    

   «Ο σεβασμός και η προστασία του περιβάλλοντος, είναι ένδειξη του πολιτισμού ενός λαού.  Μπορεί η οικονομική δυσπραγία, που βιώνει η παγκόσμια κοινωνία και ακόμη περισσότερο η πατρίδα μας, να είναι τροχοπέδη στην ευαισθητοποίηση και ενεργοποίηση των ατόμων, αλλά όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η στρεβλή οικονομική ανάπτυξη ειδικά των μεγάλων οικονομιών του πλανήτη βασίστηκε στην καταπάτηση αρχών προστασίας του περιβάλλοντος.

   Η.Π.Α., Κίνα, Ινδία, Βραζιλία πρωταγωνιστούν στην ανισόρροπη ανάπτυξη των οικονομιών τους, με μόνιμο θύμα το περιβάλλον και κατ’ επέκταση τη γη.

   Οι Έλληνες, οι οποίοι ανέπτυξαν από τους αρχαίους χρόνους υποδειγματικό πολιτισμό, έδειξαν την αγάπη και τον σεβασμό τους για το περιβάλλον, ταυτίζοντας τα βουνά, τα ποτάμια, τα δάση, με θεότητες, με ημίθεους, με νεράιδες, με κενταύρους κτλ.

   Βαριά η υποθήκη που μας άφησαν οι πρόγονοί μας, να προστατεύουμε το περιβάλλον. Παρ’ όλα αυτά ο άνθρωπος, είχε στο βάθος του μυαλού του κάθε είδους επέμβαση στη γη (περιβάλλον), δυνατή ή αδύνατη. Ο Αρχιμήδης μάλιστα αναφερόταν «Δος μοι πα ‘στω και τα γαν κινάσω» (δηλαδή δώσε μου μέρος να σταθώ και την γη θα κινήσω).

   Ο Ησίοδος μάλιστα αναφερόμενος στην ελληνική μυθολογία και συγκεκριμένα για το περιβάλλον της γης, αναφέρει «Στοχανίζετο γαία». Στεναχωριόταν η Γη, ασφυκτιούσε από το βάρος του πλήθους και της δραστηριότητας των ανθρώπων επάνω της. Για τον λόγο αυτό, παρεκάλεσε τον αγαπημένο της σύζυγο τον Ουρανό που προκάλεσε τον κατακλυσμό και μετά άρχισαν όλα από την αρχή. Ο βιβλικός κατακλυσμός (κατακλυσμός του Νώε), εκφράζεται σαν κραυγή απόγνωσης αλλά και αντίδρασης της Φύσης σε μία προσπάθεια επαναφοράς.

   Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η άμεση ανάπτυξη και η αύξηση της παραγωγής για την κάλυψη αναγκών του πληθυσμού σε τρόφιμα και άλλα αγαθά, δημιούργησε ανάγκη εύρεσης πρώτων υλών και εφαρμογής συστημάτων καλλιεργειών και εκμετάλλευσης ζωικών τροφίμων, που μετέτρεψαν την γη και ειδικά τα ζώα σε «μηχανές» παραγωγής φυτικών και ζωικών προϊόντων.

   Κάθε περιβαλλοντική ευαισθησία επισκιαζόταν από την αγωνία να λυθεί το πρόβλημα του υποσιτισμού και της αύξησης του κέρδους.

   Ακόμα και σήμερα ξοδεύουμε αποθέματα ενέργειας και πρώτων υλών του πλανήτη. Με απλά οικονομικά ο πλανήτης δεν καταναλώνει μόνο τους τόκους αλλά και το κεφάλαιο της περιουσίας του.

Φτάσαμε σε σημείο να αναπτύσσουμε συστήματα εντατικής καλλιέργειας και εντατικής εκτροφής και μετά να καταστρέφουμε τα προϊόντα για να πάρουμε την επιδότηση.

Οι διάφορε διατροφικές κρίσεις ώθησαν μια μεγάλη μερίδα καταναλωτών στην ανεύρεση τροφών, που δεν θα έθεταν σε ρίσκο την υγεία τους. Σημαντικό μέρος λοιπόν αυτής της τάσης ήρθαν να καλύψουν τα βιολογικά τρόφιμα, τα οποία προκύπτουν από τη βιολογική κτηνοτροφία.

   Ήδη τις τελευταίες δεκαετίες οι Ευρωπαίοι καταναλωτές είχαν στρέψει την προσοχή τους στην υγιεινή διατροφή και οικολογική συμπεριφορά. Πως θα φάνε πιο υγιεινά, πως θα προστατέψουν το περιβάλλον, πως θα ανακυκλώσουν τα σκουπίδια και τα κάθε είδους άχρηστα αντικείμενα.

   Η θεωρία της υγιεινής διατροφής λέει πως με την βιολογική – οικολογική γεωργία και κτηνοτροφία, οι παραγωγοί επιμένουν στο φυσικό τρόπο καλλιέργειας και εκτροφής, χρησιμοποιώντας μεθόδους φιλικές προς το περιβάλλον, χωρίς τη χρήση χημικών λιπασμάτων, εντομοκτόνων, αντιβιοτικών, παρασιτοκτόνων και ορμονών. Τα αποτελέσματα αυτών των μεθόδων είναι η τελική παραγωγή υγιεινών προϊόντων διατροφής, φιλικών στο περιβάλλον και με φυσική γεύση.

   Στοιχεία πολλών ερευνητών που δημοσιεύτηκαν πρόσφατα, δείχνουν πως πολύ συχνά οι βιολογικές τροφές έχουν μεγαλύτερη συγκέντρωση αντιοξειδωτικών πολυφαινολών και οργανικών οξέων, πολύτιμων για την υγεία του ανθρώπου. Αυτό εξηγείται εν μέρει λόγω του πιο «στρεσογόνου» περιβάλλοντος που ζουν τα φυτά στις βιολογικές καλλιέργειες, αφού καλούνται χωρίς την βοήθεια χημικών φαρμάκων να αμυνθούν έναντι διαφόρων παθογόνων μικροοργανισμών, γεγονός που συμβάλλει στη παραγωγή μεγάλων ποσών φυσικών ουσιών άμυνας, όπως τα αντιοξειδωτικά.

   Όσον αφορά τώρα τη χλωρίδα και την πανίδα, πληθώρα μελετών έχουν δείξει έως και εξαπλάσια βιοποικιλότητα στις βιολογικές καλλιέργειες ή συστήματα που διαχειριζόμαστε με βιολογικό τρόπο, και έως διπλάσια στην πανίδα (Στοιχεία του Δημήτρη Μπιλάλης, καθηγητή Βιολογικής Γεωργίας του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών, επικαλούμενος πλήθος μελετών περί υψηλής διατροφικής αξίας των βιολογικών έναντι των συμβατικών τροφίμων).

   Το 2009 καταγράφηκε αύξηση κατά 6% στις πωλήσεις βιολογικών τροφίμων στην Ελλάδα, αν και το 60% της εγχώριας κατανάλωσης καλύπτεται από εισαγωγές, ακόμα και αν πρόκειται για κηπευτικά, όπως μαρούλια και καρότα.

   Κάθε επιλογή μας να επενδύσουμε σε περιβαλλοντικές πρακτικές και φιλικά προς το περιβάλλον προϊόντα είναι μία επιλογή που σχετίζεται ξεκάθαρα με την βιωσιμότητα του περιβάλλοντος και όχι με το οικονομικό αντίκρισμα.»

Νικόλαος Βαρβαρόπουλος      

Η Χιονάτη και οι 7 Φοροφυγάδες

Καταρχάς να ξεκαθαρίσω ότι το νούμερο 7 χρησιμοποιείται αποκλειστικά για συγγραφικούς λόγους ώστε να «κουμπώσει» ο τίτλος και δεν κρύβει κάποιο μήνυμα (Από τη θύρα 7 και τον αριθμό του ψεύτη έως την επτάφωτη λυχνία). Προσωπικά πιστεύω παρά τον κίνδυνο να χαρακτηριστώ ρατσιστής, ότι ο κάθε λαός έχει τα δικά του χαρακτηριστικά, άλλα θετικά και άλλα αρνητικά που τον καθιστούν μοναδικό. Άλλωστε ο ίδιος ο Μπακούνιν (θεμελιωτής του πραγματικού αναρχισμού που χρησιμοποιείται κατά το δοκούν) όχι μόνο ξεχώρισε την διαφορετική φύση της κάθε εθνότητας αλλά προασπίζεται και το δικαίωμά της να διαφυλάσσει την διαφορετικότητά της (Ρώμη, 1871). Φυσικά η αναγνώριση της ύπαρξης της διαφορετικότητας (όχι μόνο της χρωματικής ή της θρησκευτικής αλλά κυρίως της συμπεριφοράς) αποτελεί την βάση για την καταπολέμηση του ίδιου του ρατσισμού.

Ξεπερνώντας τα συμπλέγματα των όποιων «ευαίσθητων» συνεχίζω. Ένα από τα αρνητικά χαρακτηριστικά του έθνους μας δεν είναι άλλο από την δημιουργία «παραμυθιών» που σκοπό έχουν να ικανοποιούν την πλειοψηφία και σε μερικές περιπτώσεις τον ίδιο μας τον εαυτό. Τέτοια «παραμύθια» αποτελούν λαογραφικά ευρήματα ως κομμάτια της εθνικής μας παράδοσης. Όταν όμως τα «παραμύθια» αυτά ξεφεύγουν από τα όρια του καπηλειού, του καφενείου και εσχάτως του μπαρ τότε έχουμε πραγματικό πρόβλημα. Τα τελευταία χρόνια, τέτοιες ιστορίες σκαρφίστηκαν τα επιτελεία των κυβερνήσεων (οικονομικά και δημοσίων σχέσεων) ώστε να ασκήσουν πολιτική είτε υποστηρίζοντας το σλόγκαν τους (π.χ. λεφτά υπάρχουν) είτε ικανοποιώντας το λαϊκό αίσθημα.

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου να διαβάζει πολιτικές και οικονομικές εφημερίδες θυμάμαι πάντα ότι οι «τρύπες» του προϋπολογισμού θα κλείσουν από τις ανείσπρακτες φορολογικές οφειλές που ανέρχονται σε πάνω από 40 δις. Όταν πριν ένα χρόνο το ίδιο το κράτος δημοσίευσε την λίστα με τους μεγαλοφειλέτες του νόμισα ότι ταξίδεψα στον χρόνο. Ο κορμός των οφειλετών αποτελείται από φυσικά και νομικά πρόσωπα που ενδεχομένως να βρικολάκιασαν!!! Στην λίστα περιλαμβάνονται εταιρείες που δεν υφίστανται και επιχειρηματίες που αντικειμενικά δεν μπορούν να πληρώσουν. Μέσα σε αυτή τη λίστα υπάρχουν εταιρείες όπως η Πειραϊκή Πατραϊκή, το Μινιόν και η Μπράβα (με τις γνωστές μουστάρδες) που έχουν πάνω από μια δεκαετία που πτώχευσαν, η Τράπεζα Κρήτης του γνωστού σκανδάλου Κοσκοτά, οι μη εξαιρετέες Ασπίς Πρόνοια και Εγνατία, ο όμιλος Ατλάντικ ο οποίος διατηρώ τις επιφυλάξεις αν η εκκαθάριση εξυπηρετήσει το σύνολο των οφειλών στο δημόσιο και ο όμιλος Πουλιάδη, ο οποίος αφού πτώχευσε προ ετών απεβίωσε!!!  Μάλιστα όταν τα τζιμάνια του υπουργείου ξεκίνησαν τον «έλεγχο» στις Δ.Ο.Υ. της Θεσσαλονίκης, διευθυντές ρωτήθηκαν γιατί δεν εισπράττουν χρέη συγκεκριμένων πελατών, οι οποίοι πελάτες ήταν από πτωχευμένες εταιρείες έως φυσικά πρόσωπα που βρίσκονταν στην φυλακή για χρέη!!! Άντε να εξηγήσεις στους χαρτογιακάδες ότι δεν είσαι ελέφαντας… Από τα όποια λογιστικά γνωρίζω, τέτοια χρέη (οι προνοητικοί τα χαρακτηρίζουν αρχικά ως επισφάλειες) χαρακτηρίζονται ως ανεπίδεκτα είσπραξης και στην συνέχεια διαγράφονται από τα βιβλία. Το χρέος ορισμένες φορές παραμένει στην καρτέλα του εκάστοτε πιστοδοτούμενου για καθαρά τυπικούς λόγους (π.χ. εάν κάποιος τρελός αναβιώσει την πτωχευμένη εταιρεία που έχει ήδη λυθεί). Γιατί το κράτος δεν ακολουθεί την πρακτική αυτή αλλά συνεχίζει να «λογίζει» ως απαιτητά τα εν λόγω χρέη είναι ηλίου φαεινότερο…

Προσφάτως πάλι ξεπήδησε ένα νέο «παραμύθι» όσον αφορά τις τραπεζικές καταθέσεις των Ελλήνων στην Ελβετία. Το πρώτο βήμα φορολόγησης αδήλωτων ελληνικών κεφαλαίων στις ελβετικές τράπεζες ήταν η εφαρμογή του μέτρου για τους Έλληνες βουλευτές μετά από διθυράμβους του τότε προέδρου της βουλής, κ. Πετσάλνικου. Μάλιστα είχε επιστρατευθεί ο κ. Ιωσήφ Ζησιάδης, Έλληνας βουλευτής του ελβετικού κοινοβουλίου. Αφού τα πανηγύρια κόπασαν ακολούθησε η απόλυτη νηνεμία μέχρι την προηγούμενη εβδομάδα που δημοσιεύθηκε η αρνητική απάντηση της Ένωσης Ελβετικών Τραπεζών. Μάλιστα η άρνηση ήταν διπλή καθώς δόθηκε αρχικά τον Απρίλη και εν συνέχεια τον Μάιο του 2012 (Ενδεχομένως λόγω της κυβερνητικής αλλαγής). Η απάντηση κουκουλώθηκε ώστε να μην χαλάσει το κλίμα που είχε δημιουργήσει το «παραμύθι». Ήμουν απολύτως σίγουρος ότι η Ένωση Ελβετικών Τραπεζών ποτέ δεν θα δεχόταν τέτοιο αίτημα. Ίσως ο μόνος τρόπος να ήταν μέσω μιας διακρατικής συμφωνίας μέσω της οποίας η ελβετική κυβέρνηση θα «υποχρέωνε» τις τράπεζές της να προχωρήσουν στον άνοιγμα των ελληνικών λογαριασμών. Θα έκανε κάτι τέτοιο η Ελβετία; Προφανώς και όχι. Το συγκριτικό πλεονέκτημα της χώρας και του ελβετικού δημοσίου κατά συνέπεια, δεν είναι ούτε τα ελβετικά σαλέ, ούτε η εξαγωγή σοκολάτας, σουγιάδων και ρολογιών αλλά η συγκέντρωση κεφαλαίων από όλο τον κόσμο λόγω του απορρήτου. Τα κεφάλαια αυτά αποτελούν διαθέσιμα των ελβετικών τραπεζών τα οποία εν συνέχεια τα δανείζουν ενώ οι τόκοι των καταθέσεων φορολογούνται προσφέροντας στην κυβέρνηση «αναίμακτα» έσοδα.  Θα ήταν εξαιρετικά δύσκολο να απολέσει (έστω και μερικώς) η Ελβετία το πλεονέκτημά της αυτό. Ακόμα και υποθέτοντας ότι με την βοήθεια της Ευρωπαϊκής Ένωσης κάτι τέτοιο θα ήταν εφικτό τα αποτελέσματα θα ήταν απογοητευτικά. Αφενός έχει γίνει τόσος ντόρος που τα μεγαλύτερα πακέτα έχουν ήδη προλάβει να μετακινηθούν σε ασφαλέστερα λιμάνια (π.χ. ράβδοι χρυσού σε θυρίδες ανά τον κόσμο). Αφετέρου, αν εξαιρέσουμε τους απρόσεκτους αλλά και τους «ψιλικατζήδες» οι οποίοι έστειλαν μικροποσά για ασφάλεια (π.χ. 30.000 ευρώ από το εφάπαξ της σύνταξης), τα μεγάλα ποσά βρίσκονται σε λογαριασμούς που ανήκουν σε νομικά πρόσωπα με έδρα υπεράκτιες εταιρείες (οι γνωστές μας off shore). Οι λογαριασμοί αυτοί τυπικά δεν συνδέονται με την Ελλάδα και έτσι απλούστατα δεν θα άνοιγαν! Κλασσικό παράδειγμα ο Έλληνας «Ωραίος Μπρούμελ» (κατά κόσμον Άκης Τσοχατζόπουλος) ο οποίος τα χρήματα που κατείχε βρίσκονταν σε καταθέσεις που άνηκαν σε υπεράκτιες εταιρείες… Παράλληλα για να φορολογηθούν τα εν λόγω ποσά θα πρέπει να επιβεβαιωθεί ότι είναι «μαύρα» μέσω του πόθεν έσχες. Έτσι το εφάπαξ που έστειλε ο συνταξιούχος που ανέφερα παραπάνω είναι νόμιμο και δεν θα φορολογηθεί!!! Όπως λοιπόν καταλαβαίνετε το περιβόητο «άνοιγμα» των λογαριασμών αποτελεί ένα πυροτέχνημα που απλά κατευνάζει τα πλήθη και προσφέρει την «εύκολη» λύση στην εκάστοτε κυβέρνηση.

Και όπως κλείνουν οι παραμυθάδες τα παραμύθια «και ζήσανε αυτοί καλά, και ΕΜΕΙΣ καλύτερα»…

ΥΓ1: Προχθές οικογενειάρχης από την Κρήτη έχασε την ζωή του όταν του ανακοινώθηκε ότι απολύεται μακραίνοντας ακόμα περισσότερο την «λίστα θυμάτων» της μοντέρνας κατοχής. Αλήθεια πόσο κοστολογείται κατά τους τεχνοκράτες η ανθρώπινη ζωή;

ΥΓ2: Πριν μερικές ημέρες άνδρες ασφαλείας της Ακρόπολης πέταξαν έξω ένα ζευγάρι επισκεπτών από την Καβάλα επειδή η κοπέλα τόλμησε να ποζάρει μπροστά από το εθνικό μας σύμβολο κρατώντας την γαλανόλευκη.  Το επιχείρημα των «τραμπούκων» της ασφαλείας ήταν ότι η Ακρόπολη αποτελεί ευρωπαϊκή κληρονομιά!!! (μάλιστα παρουσιάζω την  αντίστοιχη πλακέτα στην βάση του Ιερού Βράχου) Εάν δούμε σε λίγο καιρό την ευρωπαϊκή αστερόεσσα στην θέση της ελληνικής ως νέα σβάστικα ας μην παραξενευθούμε…  Την τάξη βέβαια επανέφεραν (μερικώς) 50 γραφικοί, ακροδεξιοί, νεοναζί, φασιστοειδή στοιχεία που αψηφώντας τους φρουρούς της «ευρωπαϊκής ιδέας» ανέβηκαν με σημαίες στον Ιερό Βράχο και έψαλαν τον εθνικό ύμνο. Την ίδια ώρα σε μία συμβολική κίνηση κλιμάκιο του κόμματος «Ανεξάρτητοι Έλληνες» επισκεπτόταν την Ακρόπολη…     

Φαύλος Κύκλος

   Στις 20 Αυγούστου έληγε ένα ομολογιακό πακέτο ελληνικής έκδοσης, το οποίο βρέθηκε στα χέρια της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Όπως είδαμε σε προηγούμενα άρθρα, το «κούρεμα» δεν αποδείχθηκε επιτυχημένο για πλήθος λόγων. Ένας από αυτούς ήταν ότι εξαιρούσε ένα μεγάλο μέρος του χρέους το οποίο αφορούσε αλλοδαπούς δικαιούχους. Έχοντας μπλοκαριστεί η χρηματοδότηση μέχρι νεωτέρας, το ελληνικό δημόσιο δεν είχε τα χρήματα εξόφλησης των «ακούρευτων» ομολογιών και άρα θα προχωρούσε σε μία ακόμα στάση πληρωμών, δηλαδή χρεωκοπία. Μα ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή...

   Η ιστορία ξεκινάει το πρώτο τρίμηνο του 2012. Με το κούρεμα προ των πυλών, πανικόβλητοι επενδυτές (και κυρίως γερμανικές τράπεζες) πουλάνε όσο – όσο, τα ελληνικά ομόλογα. Με πληροφόρηση εκ των έσω και λόγω της ισχυρής της θέσης, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα αγοράζει ομόλογα ονομαστικής αξίας 3,2 δις ευρώ μόλις 2,3 δις, τιμή που αντανακλούσε κούρεμα της τάξης του 30%. Φυσικά η Ε.Κ.Τ. γνώριζε ότι οι ομολογίες που θα έχει στην κατοχή της δεν θα αποτελέσουν αντικείμενο κουρέματος!!! Με πιο απλά λόγια, μία κεντρική τράπεζα και πιο συγκεκριμένα η ευρωπαϊκή κερδοσκόπησε εις βάρος μίας χώρας – μέλους της ζώνης που επιβλέπει κερδίζοντας κάτι λιγότερο από 1 δις ευρώ. Κατά κανόνα τα κέρδη μοιράζονται στην συνέχεια στις χώρες που συμμετέχουν στην χρηματοδότηση της τράπεζας. Κάποιες από αυτές σε ένδειξη fair play (δίκαιου παιχνιδιού) τα επέστρεφαν στην χώρα – θύμα. (μία από τις χώρες που εφάρμοσε την πρακτική αυτή ήταν η Γαλλία)

   Για να μην ξεφύγουμε όμως από το θέμα, πως βρέθηκαν τα χρήματα για την πληρωμή των εν λόγω ομολογιών; Μα από τις ελληνικές τράπεζες!!! Ναι πολύ σωστά, αυτές οι οποίες έχουν κεφαλαιακά προβλήματα, αυτές για τις οποίες το κράτος δανείζεται 50 δις ώστε να τις ενισχύσει αγόρασαν έντοκα γραμμάτια 4 δις και επιτοκίου 4%. Που βρήκαν όμως τα λεφτά; Η απάντηση είναι ακόμα πιο τραγική. Οι ελληνικές τράπεζες έχοντας αποκλειστεί από την χρηματοδότηση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (και άρα και των τραπεζών του εξωτερικού), ήταν αδύνατο να βρουν τέτοιο κεφάλαιο για να αγοράσουν γραμμάτια ενός πτωχευμένου κράτους. Την λύση όμως έδωσε ποια άλλη από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα!!! Θέλοντας να εισπράξει τα χρήματα από τις ομολογίες που κατείχε, χρησιμοποίησε ως όχημα την Ελληνική Κεντρική Τράπεζα που αποτελεί μέλος της. Δάνεισε την δική μας κεντρική (αφού η ίδια είχε βάλει στο «κόκκινο» τις εμπορικές μας τράπεζες) με 0,75% επιτόκιο και αυτή με τη σειρά της τις ελληνικές οι οποίες και κατέθεσαν ως εχέγγυα τα γραμμάτια που αγόρασαν. Με πιο απλά λόγια, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα δάνεισε με 0,75% μέσω της Ελληνικής Κεντρικής Τράπεζας τις ελληνικές εμπορικές τράπεζες ώστε αυτές να αγοράσουν ελληνικά γραμμάτια αξίας 4 δις με απόδοση 4%. Με λίγα λόγια οι ελληνικές τράπεζες κερδοσκοπούν εναντίον του διασώστη τους (του ελληνικού δημοσίου) έχοντας κέρδος 3% από την διαφορά του τριμηνιαίου επιτοκίου!!! Στην συνέχεια τα χρήματα που εισέπραξε το ελληνικό κράτος από τις τράπεζες τα επέστρεψε στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα η οποία επίσης είχε κερδοσκοπήσει έναντι του ελληνικού κράτους αποκομίζοντας όφελος της τάξης του 30%!!! Γιάννης πίνει, Γιάννης κερνάει και ο λογαριασμός στο ελληνικό κράτος!!!  

   Στην περίπτωση αυτή υποκείμενα κερδοσκοπίας εις βάρος της χώρας μας δεν είναι οι «αγορές», ούτε τα κερδοσκοπικά χαρτοφυλάκια αλλά οι τράπεζες, εμπορικές (ελληνικές) και κεντρικές (κυρίως η ευρωπαϊκή καθώς η ελληνική αποτελεί πλέον βραχίονά της). Αποτέλεσμα η δημιουργία ενός φαύλου κύκλου με βασικό χαμένο το ελληνικό δημόσιο… 

Πόσα δις είπαμε ότι μας λείπουν από το νέο πακέτο μέτρων;        

Ελληνικές Τράπεζες & Χρέος

   Μελετώντας τα μακροοικονομικά μεγέθη της χώρας μας έχω διαπιστώσει τον καλπασμό του δημοσίου χρέους παρά την δημοσιονομική «εξυγίανση» και το κούρεμα των ομολόγων που μας οδήγησε στην χρεωκοπία. Και αν αυτό το φαινόμενο θα μας απασχολήσει σε επόμενο άρθρο, αξίζει μία μικρή αναφορά σε ένα μέρος του φαινομένου, αρκετά επίκαιρο τους τελευταίους μήνες.

   Θα ξεκινήσουμε από το 2008, όταν η κρίση ξεσπούσε βυθίζοντας της Lehman Brothers και απειλώντας τα χρηματοπιστωτικά και όχι μόνο ιδρύματα του πλανήτη, ανεξαρτήτως μεγέθους. Όπως είδαμε στο άρθρο μας «Το χρονικό ενόςθανάτου» παρά το ότι η ασυδοσία των τραπεζικών και χρηματοοικονομικών ιδρυμάτων είχε τεράστιο μερίδιο ευθύνης για την κρίση, οι τράπεζες και τα «παιδιά» του αποκαθηλωμένου πλέον μάγου Γκρίνσπαν (επί σειρά ετών κεντρικός τραπεζίτης των Η.Π.Α. γνωστός ως μάγος της παγκόσμιας οικονομίας), έτρεχαν πανικόβλητα και απαιτούσαν την κρατική παρέμβαση που τόσο πολεμούσαν. Η χρηματοδότηση του κράτους προς τις τράπεζες αποτέλεσε το κύκνειο άσμα των ελεύθερων αγορών (free markets) καθώς η επιβίωσή τους τις αυτοακύρωσε. Όσο άδικο και αν ακούγεται (για τους υπόλοιπους κλάδους της οικονομίας), η διάσωση του τραπεζικού συστήματος ήταν επιβεβλημένη.      Στον τρόπο που ακολουθήθηκε όμως, μοιράζοντας χωρίς έλεγχο και άνευ ανταλλάγματος εκατοντάδες δισεκατομμύρια διαφώνησα και διαφωνώ καθέτως προβάλλοντας το παράδειγμα της σουηδικής τραπεζικής κρίσης των 90’s. («Τίγρεις, Μοντέλα και Δ.Ν.Τ.»). Δυστυχώς η απόλυτη ελευθερία  που παραχωρήθηκε στους ναούς του χρήματος, ο προβληματικός έλεγχος και η κυριαρχία ενός ευέλικτου αγγλοσαξονικού λογιστικού συστήματος που παρέκαμπτε και το τελευταίο ανάχωμα περιορισμών δημιούργησε μία «φούσκα» που το σκάσιμό της δημιούργησε τεράστιες μαύρες τρύπες στους ισολογισμούς των τραπεζών. Η κάλυψη των κενών αυτών και η σκλήρυνση του κανονιστικού πλαισίου λειτουργίας κρίθηκε ορθώς επιβεβλημένη. Τι σχέση όμως έχει το μακρινό πια 2008;

   Η τότε ελληνική κυβέρνηση ενίσχυσε τις ελληνικές τράπεζες με 28 δισεκατομμύρια (χωρίς να υπολογίσω τις εγγυήσεις) με σκοπό την σταθεροποίησή τους και την ενίσχυση της ανάπτυξης καθώς το έλλειμμα εμπιστοσύνης είχε μηδενίσει τις τραπεζικές χορηγήσεις προς την οικονομία. Η πράξη σωστή ο τρόπος λανθασμένος καθώς όχι μόνο δεν δόθηκαν ανταλλάγματα στο δημόσιο (π.χ. κοινές μετοχές) αλλά το μεγαλύτερο μέρος του ποσού αυτού χρησιμοποιήθηκε για να καλυφθούν οι σημαντικές ζημιές των ελληνικών τραπεζών που προήλθαν από την δραστηριοποίησή τους στην ανατολική Ευρώπη. Αξίζει να τονιστεί ότι το ελληνικό τραπεζικό σύστημα δεν κινδύνευε ιδιαίτερα (προς τιμήν του) από την παγκόσμια επιδημία των τοξικών παραγώγων καθώς η έκθεσή του στα εν λόγω προϊόντα ήταν ασήμαντη.                

   Έτσι φτάνουμε στο εθελοντικό που μετατράπηκε σε υποχρεωτικό κούρεμα. Το όφελος του ελληνικού δημοσίου ανήλθε περίπου στα 100 δισεκατομμύρια, τα 40 εκ αυτών αφορούσαν τις  ελληνικές τράπεζες. Και στο σημείο που αρκετοί θα λυπηθούν γα τις τράπεζες οι οποίες στήριξαν την ελληνική οικονομία και οι κυβερνήσεις τις «άδειασαν» έχω να τονίσω δύο πράγματα. Το πρώτο έχει να κάνει με χρήματα και επενδύσεις. Κανένας δεν έβαλε το πιστόλι στον κρόταφο των τραπεζών. Πρόκειται για κερδοσκοπικές ιδιωτικές επιχειρήσεις (πλην Εθνικής, Αγροτικής και Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου) που σε καμία περίπτωση δεν θα προχωρούσαν σε κάποια «χαριστική» κίνηση. Δεύτερον τα επιτόκια δεν είναι τίποτα άλλο από το αντάλλαγμα που δίνει η επένδυση για την έκθεση στον κίνδυνο που εμπεριέχει. Για τον λόγο αυτό με άλλα επιτόκια δανείζεται η Ελλάδα, με άλλα η Γερμανία και με άλλα το Ηνωμένο Βασίλειο. Εάν θεωρούσαμε δεδομένη την πληρωμή όλων των ομολογιών παγκοσμίως το επιτόκιο θα έπρεπε να ήταν κοινό σε όλες τις χώρες, καθώς ο κίνδυνος δεν θα εφίστατο. Άλλωστε εάν θεωρούμε τις ελληνικές τράπεζες οι οποίες για χρόνια καρπώνονταν για χρόνια τις υπεραξίες τις οικονομίας «ριγμένες», τι θα μπορούσαμε να πούμε για κατασκευαστικές που ενώ κατασκεύασαν δημόσια έργα έβαλαν λουκέτο καθώς δεν πληρώθηκαν ποτέ από το κράτος;

   Και στο σημείο που ξεκίνησα να πιστεύω ότι οι ελληνικές τράπεζες (τις οποίες και έβλεπα με καλό μάτι καθώς αποτελούσαν μία από τις λίγες εξωστρεφής δραστηριότητες της ελληνικής οικονομίας) πλήρωσαν με τον τρόπο αυτό ενός είδους ανταπόδοση στην ελληνική οικονομία, τα μνημόνια ήρθαν να ταράξουν και πάλι τα νερά. Αυτό καθώς 50 ολόκληρα δισεκατομμύρια τα οποία η Ελλάδα «δανείστηκε» με τους όρους που έχομε ήδη δει, είναι υποχρεωμένη να τα διαθέσει στις ελληνικές τράπεζες για ανακεφαλαιοποίηση. Με λίγα λόγια τα κάτι λιγότερα από 40 δισεκατομμύρια που γλύτωσε το ελληνικό δημόσιο δανείζεται για να τα επιστρέψει! Ποιο λοιπόν το όφελος του κουρέματος αφού το μόνο που κατορθώσαμε ήταν να μετατρέψουμε μία εσωτερική οφειλή σε εξωτερική με δυσχερέστερους όρους; Πρέπει να αναφέρω ότι η τροπολογία εάν τελικά ισχύσει με την οποία το δημόσιο θα λάβει ως αντάλλαγμα κοινές μετοχές είναι τουλάχιστον ικανοποιητική αρκεί να αποσαφηνιστεί το «περιορισμένο δικαίωμα ψήφου» αυτών των κοινών μετοχών αλλά και η τιμή κτήσης. Η προσωπική μου πρόταση θα ήταν (αποκλειστικά λόγω δημοσιονομικής κατάστασης) τα 50 δισεκατομμύρια να πήγαιναν απευθείας από τον μηχανισμό στήριξης στις τράπεζες με το ίδιο αντάλλαγμα, ώστε να μην επιβαρυνθεί το δημόσιο χρέος με 50 επιπλέον δισεκατομμύρια και τους τόκους τους. Για ποιον λόγο άλλωστε να διογκώνουμε το χρέος και να επιβαρυνόμαστε με τόκους τα οποία δεν αφορούν το δημόσιο;

   Όσον αφορά το που θα κατευθυνθούν αυτά τα χρήματα. Οι ελληνικές κυβερνήσεις διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους ότι τα χρήματα αυτά μέσω των τραπεζών θα κυκλοφορήσουν στην αγορά μέσω χορηγήσεων (δανείων). Η άποψη αυτή είναι πέρα από κάθε λογική. Οι ελληνικές τράπεζες έχουν να καλύψουν τις όποιες ζημιές από τοξικά παράγωγα και δάνεια, τι ζημιές από τις δραστηριότητές τους στην ανατολική Ευρώπη όπου τα πράγματα δεν είναι καλύτερα αλλά και τους κανονιστικούς όρους ασφάλειας και φερεγγυότητας της Βασιλείας ΙΙΙ (ήδη η Αγροτική είναι στο κόκκινο). Θεωρώ απίθανο λοιπόν τα χρήματα αυτά να διοχετευθούν στην αγορά, όπως άλλωστε δεν διοχετεύθηκε το πακέτο των 28 δισεκατομμυρίων.

ΥΓ1: Προς όλους του μετόχους της  ΑΤΕ BANK (κοινώς Αγροτικής), η άποψή μου είναι πουλήστε όσο όσο την Δευτέρα καθώς πάμε για επανάληψη Proton όπου κανένας δεν ενδιαφέρθηκε για τους μικρομετόχους. Ακόμα και τα 10 ευρώ μου δεν τους τα χαρίζω. Άποψή μου.

ΥΓ2: Ρατσισμός: Δόγμα που αναπτύσσεται με σύνδεσμο συγκεκριμένα γνωρίσματα (π.χ. φυλετικά) προκειμένου να αναγάγει μία ομάδα ως υπέρτερης των άλλων. Γλωσσολογικά η λέξη προέρχεται από το ιταλικό razza (φυλή). Ο φυλετικός ρατσισμός βασίζεται στην ύπαρξη βιολογικών χαρακτηριστικών που ξεχωρίζουν τις φυλές σε ανώτερες και κατώτερες.

Βάσει της παραπάνω προσέγγισης η φράση «Με τόσους Αφρικανούς στην Ελλάδα, τουλάχιστον τα κουνούπια του Δυτικού Νείλου θα τρώνε σπιτικό φαγητό» μπορεί να θεωρηθεί ρατσιστική; Αναγάγει ή καταγάγει κάποια φυλή; Πως θα εξηγήσει η ΕΟΕ τον παράτυπο αποκλεισμό αφού ένας αθλητής δεν συμμετέχει σε Ολυμπιάδα είτε με την θέλησή του, είτε με απόφαση της ΔΟΕ είτε έπειτα από πειθαρχική διαδικασία του ΣΕΓΑΣ;

Οι δηλώσεις της γερμανίδας σημαιοφόρου και της βρετανίδας αθλήτριας που θα αγωνιστούν κανονικά πως μπορούν να χαρακτηριστούν;

ΥΓ3: Στην Συρία ευρωπαίοι και αμερικάνοι στρατιώτες πολεμάνε μαζί με τους φονταμενταλιστές μουσουλμάνους, την Αλ - Κάιντα και λοιπούς Άραβες μισθοφόρους εναντίον της προοδευτικής κυβέρνησης που προστατεύει τις μειονότητες (μουσουλμανικές και χριστιανικές) και έχει εκμοντερνίσει την χώρα. Το Ισραήλ μόνιμος σύμμαχος των ΗΠΑ και μέχρι πρότινος πολέμιος της Συρίας στηρίζει σιωπηλά την συριακή κυβέρνηση, πράγμα που επίσης κάνει ο βασικός εχθρός του, το Ιράν που αν και σκληροπυρηνικά μουσουλμανικό στηρίζει την κυβέρνηση Ασάντ. Μπλέξιμο; Μόνο που το σενάριο είναι γνωστό αλλά το φινάλε αυτή τη φορά αβέβαιο

ΥΓ4: Τελικώς ηττηθήκαμε στον αγώνα. Ο νέος υπουργός οικονομίας, κ. Στουρνάρας με απογοήτευσε ενώ τον έβλεπα με συμπάθεια. Πέραν του οξύμωρου να στέλνεις για διαπραγμάτευση αυτόν που υποτίθεται κορόιδεψε τα ίδια άτομα στο παρελθόν, η πρώτη του κίνηση ως υπουργού ήταν να υπογράψει την παραχώρηση των 4 airbus που κανένας δεν είχε το σθένος να προσυπογράψει έως τώρα... (Προς... Πώληση Νο1)   

Περί Προεκλογικών Συστάσεων

Εν μέσω προεκλογικής περιόδου ο Αντιμένης ταλαντευόταν μεταξύ ενός ανάλογου άρθρου, ενός άρθρου της σειράς «Προς Πώληση» και ενός ουδέτερου άρθρου που θα έριχνε τους τόνους. Εκεί που είχα πια αποφασίσει, ένα δημοσίευμα των Γερμανικών Financial Times με αποπροσανατόλισε πλήρως. Πριν προχωρήσω στην παράθεσή του, τονίζω ότι η θέση μου περί ευρώ και μνημονίου έχει ήδη επισημανθεί σε προηγούμενες αναρτήσεις όπως και η θέση μου περί εκλογών. Το εν λόγω άρθρο το αφήνω απλά ασχολίαστο και στην δική σας κρίση…

Σύσταση προς τους ψηφοφόρους - Η Financial Times Deutschland (FTD) και η πλειοψηφία των Ελλήνων έχουν ένα κοινό συμφέρον: Η χώρα σας πρέπει να παραμείνει στο ευρώ. Την Κυριακή γίνονται ιστορικές εκλογές, οι οποίες θα είναι καθοριστικές ακριβώς επ’ αυτού, αλλά και για το μέλλον της Ευρωπαϊκής Νομισματικής Ένωσης.

Γι’ αυτό η FTD κάνει σήμερα κατ’ εξαίρεση μία σύσταση στους Έλληνες ψηφοφόρους, κάτι που συνηθίζει πριν τις εκλογές για το Ομοσπονδιακό Κοινοβούλιο και για το Ευρωκοινοβούλιο. Αγαπητές Ελληνίδες, αγαπητοί Έλληνες, φροντίστε για ξεκάθαρες πολιτικές συνθήκες. Ψηφίστε θαρραλέα υπέρ της μεταρρυθμιστικής πορείας και όχι οργισμένα κατά της αναγκαίας και επίπονης αναδιάρθρωσης. Μόνο με τα κόμματα που αποδέχονται τους όρους των διεθνών χρηματοδοτών, η χώρα σας θα μπορέσει να παραμείνει στο ευρώ.

Αντισταθείτε στη δημαγωγία του Αλέξη Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ. Μην εμπιστεύεστε τις υποσχέσεις τους, ότι δηλαδή είναι δυνατή η χωρίς συνέπειες καταγγελία όλων των συμφωνιών. Η χώρα σας έχει επιτέλους ανάγκη από ένα κράτος που λειτουργεί. Για την ομαλή διακυβέρνησή της συνιστούμε τη Νέα Δημοκρατία, κάτι που κάνουμε με βαριά καρδιά.

Η Νέα Δημοκρατία άσκησε επί δεκαετίες λάθος πολιτική και είναι συνυπεύθυνη για τη σημερινή μιζέρια. Παρ’ όλα αυτά η καλύτερη επιλογή για τη χώρα σας θα ήταν μία κυβέρνηση συνασπισμού με αρχηγό τον Αντώνη Σαμαρά και όχι τον Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος θέλει να γυρίσει πίσω τον τροχό της ιστορίας και σας βαυκαλίζει με έναν κόσμο που είναι εκτός πραγματικότητας.

Ο Εξαρτημένος & Η Δόση

Από τις πρώτες μέρες του Μνημονίου 1 οι καταστροφολόγοι, πέραν των εγκληματικά λανθασμένων χειρισμών τους (όπως το σύνολο των οικονομολόγων αποδέχεται), τρομοκρατούν θέτοντας θέμα δυνατότητας πληρωμής συντάξεων και λοιπών κοινωνικών παροχών (π.χ. νοσοκομεία). Σε προηγούμενο άρθρο μας είχα αποκαλύψει το παραμύθι του πρωτογενούς ελλείμματος, το οποίο δεν είναι και τόσο πρωτογενές αφού περιλαμβάνει (με βάσει πάντα τους μακροοικονομικούς τύπους) το χρεολύσιο για την αποπληρωμή των δανείων. Ήτοι η στάση πληρωμών και η μη καταβολή των χρεολυσίων θα δημιουργούσε προϋπολογιστικά πάντα, πρωτογενές πλεόνασμα. Με λίγα λόγια τα ελλείμματα δημιουργούνται από τα δάνεια σε έναν φαύλο οικονομικό κύκλο.

Σήμερα, ορμώμενος από τις θεωρίες που έχουν μετατρέψει την Ελλάδα σε εξαρτημένο οργανισμό που κάνει τα πάντα για την «δόση» του έχω να προτείνω μία λύση. Μία λύση που θα αποτελέσει το εφαλτήριο της αναδιαπραγμάτευσης των όρων του μνημονίου. Ποια είναι αυτή; ΝΑ ΜΗΝ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΗΝ ΔΟΣΗ!!!

Ξεκινάμε με το γεγονός ότι η πρόσφατη δόση των 5,2 δις ήρθε «κουρεμένη» κατά 1 δις περίπου. Πιο συγκεκριμένα εστάλησαν 4,2 δις τα οποία προορίζονται για την εξόφληση των δανειστών (από την μία τσέπη στην άλλη δηλαδή) και το υπόλοιπο που θα προοριζόταν για το κράτος δεν θα δοθεί μέχρι να βγει νέα κυβέρνηση. Η επίσημη δικαιολογία είναι ότι κάποιες χώρες το ξανασκέφτονται και καθυστερούν την καταβολή που οφείλουν. Πέραν ότι αυτό αποτελεί παρέμβαση στο εσωτερικό μίας χώρας προσπαθώντας να «επηρεάσουν» τον λαό ώστε να ψηφίσει «ορθά» στις επόμενες εκλογές, είναι και παράβαση συμβατικής υποχρέωσης. Το μνημόνιο κύριοι αποτελεί μία διεθνή σύμβαση την οποία δεν την επικαλούμαστε μόνο όποτε μας συμφέρει. Όπως όλες οι συμβάσεις εμπεριέχει δικαιώματα και υποχρεώσεις στους αντισυμβαλλόμενους. Υποχρέωση των δανειστών ήταν είτε η καταβολή συγκεκριμένου ποσού είτε η διακοπή του συμβολαίου γιατί η Ελλάδα παρέβη κάποιον όρο. Οι δανειστές μας όμως προχώρησαν σε μερική πληρωμή και δεν ακύρωσαν το συμβόλαιο (γιατί αφενός δεν τους συμφέρει και αφετέρου δεν υπάρχει παράβαση των όρων). Μπορεί λοιπόν η Ελλάδα απλά να αρνηθεί  να παραλάβει την κουρεμένη δόση και να ακυρώσει το μνημόνιο. Με τον τρόπο αυτό θα επαναδιαπραγματευθεί υπό νέα βάση καθώς τίποτα δεν θα θεωρείται δεδομένο (Η σύμβαση θα έχει «καταγγελθεί» για την μη τήρηση της συμβατικής υποχρέωσης των δανειστών).

Και τι θα γίνει με τις συντάξεις, τους μισθούς, τα σχολεία, τα νοσοκομεία, την εθνική ασφάλεια, το αστεροσκοπείο και το… κυλικείο της βουλής;;; Θα ρωτήσει κάποιος. Εδώ έρχεται η ώρα των ψυχρών αριθμών. Η Ελλάδα θα πληρώσει μόνο για τόκους 17,9 δις για το 2012 (βάσει προϋπολογισμού). Από αυτά έχει περίπου πληρώσει ήδη 5 δις. Το συνολικό έλλειμμα του προϋπολογισμού ανέρχεται σε 19 δις. Εάν λοιπόν η Ελλάδα αρνηθεί την αποπληρωμή μόνο των τόκων (όχι του κεφαλαίου –  χρεολυσίου),  έχει περίπου 6 δις έλλειμμα επί του συνολικού προϋπολογισμού και πρωτογενές πλεόνασμα. Θα πρέπει να βρει 6 δις (τα οποία μπορεί να προέρχονται από τον τουρισμό ή από οπουδήποτε αλλού, δεν είναι επί του παρόντος), ώστε να είναι αυτάρκης μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου ενώ ταυτόχρονα να καταβάλει και τα χρεολύσια των δανείων!!! Τι θα κερδίσει η Ελλάδα; Πολύτιμο χρόνο και πρωτίστως ένα ισχυρό χαρτί για διαπραγματεύσεις. Εξάλλου το διεθνές κλίμα δείχνει να «γυρίζει». Τι θα χάσει; Να κηρυχθούμε σε μερική χρεωκοπία, που ήδη έχουμε κηρυχθεί, να αποκλειστούμε από τις αγορές που ήδη έχουμε αποκλειστεί για πολλά πολλά χρόνια και να αναγκαστούμε να διαχειριστούμε ορθολογικά το δημόσιο ταμείο.

Το λάθος της μερικής καταβολής αποτελεί μίας πρώτης τάξης ευκαιρία ώστε να επαναδιαπραγματευθούν οι όροι του δανεισμού. Και προς τις Κασσάνδρες που θα μιλήσουν για μισθούς και συντάξεις, οι αριθμοί είναι αμείλικτοι μαζί τους. Ένα ποσό της τάξης του 8% του Α.Ε.Π. και 25% των συνολικών εξόδων είναι μόνο οι τόκοι των δανείων!!! Η Ελλάδα θα έχει να πληρώσει και τις συντάξεις και τους μισθούς κερδίζοντας τον απαραίτητο χρόνο μέχρι την επαναδιαπραγμάτευση. Θα «κάψουμε» και αυτό το φύλλο στο παγκόσμιο πόκερ που είμαστε αναγκασμένοι να παίξουμε;                    

Η δυσκολία των εύκολων αποφάσεων

480 π.Χ. Ένας στρατός μεγαλύτερος του 1.000.000 αποτελούμενος από Πέρσες και συμμάχους τους, με επικεφαλή τον ίδιο τον αυτοκράτορα Ξέρξη, εισβάλλει για δεύτερη φορά στην Ελλάδα. Στην Λακεδαιμόνα, οι Έφοροι, που πρακτικά αποτελούσαν το «παρακράτος» της Σπάρτης, προσπαθούν να σαμποτάρουν την αποστολή δυνάμεων εναντίον των Περσών, με ιδιοτελή κίνητρα, κάτι που άλλωστε είχαν καταφέρει στον Μαραθώνα. Ο Σπαρτιάτης βασιλιάς Λεωνίδας του Αναξανδρίδη αρνείται την προσφορά της βασιλείας της Ελλάδος υπό  του Ξέρξη, επιλέγει να παρακάμψει τα «εμπόδια» των εφόρων και απαρτίζοντας ένα σώμα 300 άριστων των αρίστων, να συγκρουστεί συνεπικουρούμενος από 6.000 συμμάχους στο στενό των Θερμοπυλών. Οι λιγοστοί Έλληνες δίνουν «τον αγώνα τον καλό» και κερδίζουν ηττώμενοι. Χτίζοντας τον δικό τους αόρατο μα άφθαρτο Παρθενώνα, αποτελούν το κατάλληλο σοκ για τους μέχρι τότε υπνωτισμένους Έλληνες. Έτσι έναν χρόνο αργότερα, για πρώτη φορά στην ιστορία, ένας πανελλήνιος στρατός συγκρούεται με τον υπεράριθμο Περσικό (150.000-300.000) στις Πλαταιές. Μόνο που αυτή τη φορά είχαν να αντιμετωπίσουν 5.000 Σπαρτιάτες περιστοιχισμένους από 35.000 Έλληνες. Ήταν η δεύτερη και τελευταία φορά που οι Πέρσες κατάφεραν να πατήσουν την ηπειρωτική Ελλάδα.

1453 μ.Χ. Η άλλοτε κραταιά Βυζαντινή Αυτοκρατορία αποτελείτε μονάχα από την Κωνσταντινούπολη και μερικές ακόμη πόλεις και δεσποτάτα. Λιγότεροι από 10.000 υπερασπιστές (Βυζαντινοί και ξένοι εθελοντές) βρέθηκαν αντιμέτωποι με 150.000 Οθωμανούς στα τείχη της Πόλης. Στις 21 Μαΐου ο Μωάμεθ πρότεινε στον τελευταίο Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο ΙΑ Παλαιολόγο να του παραδώσει την πόλη με αντάλλαγμα το Δεσποτάτο του Μιστρά και την δυνατότητα στους κατοίκους της Βασιλεύουσας να εγκαταλείψουν την πόλη με τα υπάρχοντά τους. Ο Κωνσταντίνος δεν υπέγραψε το «μνημόνιο» απατώντας ότι ούτε αυτός, ούτε κάποιος άλλος έχει την δικαιοδοσία να παραδώσει την πόλη. Την 29^η Μαΐου, μετά τον θανατηφόρο τραυματισμό του Αρχιστράτηγου Ιουστινιάνη και το προδοτικό άνοιγμα της Κερκόπορτας (τα κάστρα πέφτουν πάντα από μέσα), η Βασιλεύουσα πέφτει στα χέρια των Οθωμανών, χτίζοντας όμως έναν μύθο που ακόμα και σήμερα περιμένει καρτερικά στα εσώψυχα του ελληνισμού. Έναν θρύλο που ακόμα και σήμερα φοβούνται οι επίσης μοιρολάτρες Τούρκοι.

1821 μ.Χ. Μετά από μισή χιλιετία σκλαβιάς μια χούφτα Έλληνες αποφασίζουν να πολεμήσουν για την ανεξαρτησία τους. Ένα σύνολο αγροτών, κτηνοτρόφων αλλά και φιλελλήνων ευγενών, Ελλήνων της διασποράς και καραβοκύρηδων αποφασίζουν να τα αντιταχθούν στους Οθωμανούς οι οποίοι είχαν κατορθώσει να φθάσουν μέχρι την Βιέννη! Οι ανεκπαίδευτοι στρατιωτικά αλλά «τρελοί» κατά τον Μακρυγιάννη κατορθώνουν ένα μικρό θαύμα και ξεκινούν να απελευθερώνουν την Ελλάδα. Ο Ιμπραήμ έστειλε το δικό του τελεσίγραφο στον Κολοκοτρώνη ότι θα κόψει και θα κάψει την μοναδική πλουτοπαραγωγική πηγή της Πελοποννήσου, τους ελαιώνες. Ο Έλληνας αρχιστράτηγος του απάντησε ευθέως ότι όλα τα δέντρα να κόψει και όλη την γη να κάψει, ακόμα και πέτρα να μην μείνει πάνω σε πέτρα, η γη αυτή είναι δική μας και θα ξαναδημιουργηθεί και όσο θα ζει ο τελευταίος Έλληνας αυτή η γη δεν θα γίνει δική του. Το 1830 ιδρύεται το Ανεξάρτητο Ελληνικό Κράτος συμπεριλαμβανομένου όχι μόνο της Πελοποννήσου αλλά μίας ζώνης που εκτεινόταν μέχρι τον Αχελώο.

1940μ.Χ. Χάραμα 28^ης Οκτωβρίου ο Πρέσβης της Ιταλίας στην Αθήνα Εμμανουέλε Γκράτσι παραδίδει στον Ιωάννη Μεταξά το αίτημα των Ιταλών να διέλθει ο στρατός τους στην ελληνική μεθόριο και να καταλάβει θέσεις κλειδιά επί του ελληνικού εδάφους με τον όρο ότι δεν θα πείραζε τον ελληνικό λαό τονίζοντας τις καλές διαθέσεις του Μουσολίνι προς την χώρα. Η απάντηση του Έλληνα ηγέτη σύντομη, περιεκτική αλλά και αμιγώς διπλωματική, Alors c’ est la guerre (που στην Γαλλική, επίσημη γλώσσα της διπλωματίας, σημαίνει: Λοιπόν έχουμε πόλεμο). Ο Μεταξάς μην ακολουθώντας την πεπατημένη όλων των ολοκληρωτικών κυβερνήσεων όπως του Φράνκο (δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ήταν δικτάτορας, soft μεν αλλά δικτάτορας), της γραμμής του φιλογερμανικού παλατιού αλλά και της ψυχρής λογικής λέει το ΟΧΙ που αποτελούσε απαίτηση του Ελληνικού λαού. Άλλωστε από το 1936 ο Μεταξάς αφού έβαλε σε τάξη την οικονομία αρνούμενος να πληρώσει τους ξένους δανειστές με το επιχείρημα «δεν πληρώνω τα δάνεια εάν ο λαός μου πεινάει» και κερδίζοντάς τους και στο Διεθνές Δικαστήριο, ξεκίνησε την προπαρασκευή για τον πόλεμο βλέποντας τις εξελίξεις στην Γερμανία. Έτσι το πρωί της 28^ης Οκτωβρίου, η Ελλάδα πανέτοιμη (η επιτυχία της επιστράτευσης του 1940 αποτελεί ακόμα πρότυπο για τον Ελληνικό Στρατό) με πνεύμα σύμπνοιας (σαν τις Πλαταιές) και παρά τις μέχρι πρότινος διαφορές (ύπαρξη ολοκληρωτικού καθεστώτος με ότι αυτό συνεπάγεται) στέκεται αντιμέτωπη με τον αήττητο έως τότε Άξονα. Τα βάζει με μια πολεμική μηχανή που μέσα σε λίγες μέρες είχε κυριεύσει ολόκληρη την Ευρώπη εισβάλλοντας δια περιπάτου ακόμα και στο Παρίσι. Οι Έλληνες στρατιώτες ακολουθώντας την συνήθεια των προγόνων τους με τραγούδι και το «χαμόγελο στα χείλη» οδηγούνται σε μία μάχη Δαυίδ – Γολιάθ. Μόνο που ο Έλληνας μόνο σε τέτοιες περιπτώσεις «λειτουργεί». Το αποτέλεσμα ήταν ο αήττητος έως τότε Άξονας να μην μπορέσει ποτέ να επικρατήσει στο πεδίο της μάχης του ελληνικού. Μετά την εκδίωξη των Ιταλών και την απελευθέρωση της Βορείου Ηπείρου, τα Γερμανικά Πάντσερ και Στούκας τσακίζονται στα οχυρά της Ελληνοβουλγαρικής μεθορίου. Η «Γραμμή Μεταξά» δεν σπάει και παραδίδεται μόνο όταν η Γιουγκοσλαβία, δεν μπόρεσε να συγκρατήσει περισσότερο από μερικές μέρες τους Γερμανούς που εισέβαλαν στην Ελλάδα από τα φίλια αφύλαχτα σύνορα και έφτασαν στην Θεσσαλονίκη. Το τι ακολούθησε γνωστό όπως γνωστή και η εξέλιξη με τους Έλληνες να παρελαύνουν νικητές στο Παρίσι με τον Τσώρτσιλ να δηλώνει ότι πλέον θα λέμε ότι οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες.

2004μ.Χ. Ήταν Μεγάλη Τετάρτη, 7 Απριλίου όταν ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, Τάσσος Παπαδόπουλος δήλωνε για το σχέδιο Ανάν ότι «παρέλαβα κράτος διεθνώς αναγνωρισμένο, δεν θα παραδώσω κοινότητα σε αναζήτηση κηδεμόνα». Παρά την αφόρητη πίεση και τρομοκρατία του ελληνικού κυπριακού λαού περί δήθεν διεθνούς απομόνωσης και τελευταίας ευκαιρίας, ο εκλιπών προέτρεπε τους πολίτες να ψηφίσουν κυρίως για τις γενιές που θα έρθουν μετά. Χαρακτηριστική είναι η ατάκα του προς τον Έλληνα πρωθυπουργό «Είμαι ο Πρόεδρος, είμαι πλούσιος, έχω καρκίνο… Στα @ρχ…@ μου, δεν υποχωρώ». Οχτώ χρόνια αργότερα, η Κύπρος προεδρεύει στην Ευρωπαϊκή Ένωση, έχει ανακηρύξει την Α.Ο.Ζ. της, έχει διασφαλίσει την οικονομική της σταθερότητα μέσω ενός χαμηλότοκου ρωσικού δανείου, ξεκίνησε να εκμεταλλεύεται τον ορυκτό της πλούτο, αναβαθμίστηκε σε ενεργειακή πύλη της Ευρώπης (πρόσφατα ξεκίνησε η κατασκευή του υποθαλάσσιου καλωδίου Ισραήλ – Κύπρου – Ελλάδος και έχει εξασφαλίσει την εδαφική της ακεραιότητα με αμυντικές συμφωνίες με το Ισραήλ και την Γαλλία.

Την Κυριακή στις 6 Μαΐου καλούμαστε να πάρουμε μία απόφαση. Είναι επιλογή του καθενός αν θα επιλέξει την πιο εύκολη και λιγότερο οδυνηρή ή την πιο σωστή για το μέλλον της Ελλάδος και των γενιών που ακολουθούν λύση. Πόσοι στα αλήθεια θα προτιμούσαν κάποια «πιο ανέξοδη» εξέλιξη στα παραπάνω περιστατικά; Πόσοι πιστεύουν ότι θα έπρεπε η Ελλάδα να υποδεχτεί τους φασίστες Ιταλούς ως συμμάχους ακόμα και τώρα που γνωρίζουμε τον φόρο αίματος, πόνου και πείνας που πλήρωσε η χώρα μας; Είναι δεδομένο ότι κάποιοι σε ρόλο σύγχρονων Εφόρων θα κατέκριναν έναν σημερινό Λεωνίδα για ψευτολεονταρισμούς. Οι ψευτολεονταρισμοί όμως ανήκουν σε αυτούς που δεν είναι λιοντάρια. Αν έχουμε ακόμα μέσα μας ίχνος από τον Λεωνίδα, τον Γέρο του Μοριά ή τον πρόσφατο Τάσσο Παπαδόπουλο ξέρουμε πολύ καλά τι θα κάνουμε. Αν πάλι θεωρούμε τους εαυτούς μας ανάξιους των ανωτέρω και προτιμήσουμε τον συνηθισμένο για εμάς πιο βολικό δρόμο, τότε αυτά που συμβαίνουν είναι απλά αυτά που μας αξίζουν.               

Ευρώ: Θύτης ή Θύμα;

Σήμερα επιστρέφουμε με μία περισσότερη οικονομική προσέγγιση για να μην χαρακτηριστούμε σε προεκλογική περίοδος ως «κίτρινος τύπος».

Ένα είναι σίγουρο. Εάν μπορούμε να προσωποποιήσουμε το ευρώ, κανένας δεν θα ήθελε να είναι στην θέση του. Το επίσημο νόμισμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και νόμισμα της Ευρωζώνης, περνάει την μεγαλύτερη δοκιμασία στην σύντομη ιστορία του. Το ευρώ βάλλεται από εχθρικά και φίλια πυρά και είναι αμφίβολο αν θα επιζήσει. Το μόνο όμως δεδομένο είναι ότι δεν ευθύνεται αυτό.

Το ευρώ γεννήθηκε την 1^η Ιανουαρίου 1999 και πήρε σάρκα και οστά την 1^η Ιανουαρίου 2002 αποτελώντας ένα ακόμα βήμα της Οικονομικής και Νομισματικής Ολοκλήρωσης (Ο.Ν.Ε.). Βασιζόμενο στο Ομηρικό «Εν τη ενώσει, η ισχύς», δημιουργήθηκε το αντίπαλο δέος του δολαρίου παρέχοντας προστασία ιδιαίτερα στα μικρά κράτη που αποτελούσαν το εύκολο θύμα αγορών και κερδοσκόπων. Σε γενικές γραμμές το ευρώ εκμηδένισε τον συναλλαγματικό κίνδυνο εντός Ε.Ε., τόνωσε την οικονομική συνεργασία και προστάτεψε την αγοραστική δύναμη των ευρωπαίων. Όλα καλά ως εδώ, τι όμως δεν πήγε καλά;

Δυστυχώς η υιοθέτηση και επέκταση του ευρώ θύμισε περισσότερο επέκταση σχεδίου πόλης στην Ελλάδα παρά οργανωμένη προσπάθεια δημιουργίας ενός νέου νομίσματος. Είτε από υπερβάλλον ζήλο ώστε να ξεκινήσει η νομισματική ένωση, είτε θέλοντας να ικανοποιήσουν άμεσα συγκεκριμένα συμφέροντα η δημιουργία του ευρώ δεν ήταν ορθολογική.  Πρακτικά μιλάμε για μία Ο.Ν.Ε. που μόνο από δασμολογικής και νομισματικής πλευρά θεωρείται ένωση. Ας δούμε όμως ένα παράδειγμα. Η ελεύθερη αγορά, που τόσο επικαλούνται κάποιοι, έχει την δυνατότητα μακροπρόθεσμα να επιφέρει ισορροπία. Έτσι που αν μία χώρα προχωρήσει σε έκδοση χρήματος, θα αυξήσει τον πληθωρισμό, θα μειώσει την συναλλαγματική αξία του χρήματος και κατά συνέπεια θα μειώσει την αγοραστική του δύναμη. Τα παραπάνω θα μειώσουν τις εισαγωγές (που θα είναι ακριβότερες), θα αυξήσεις τις εξαγωγές (που θα είναι φθηνότερες) ενώ ενδέχεται να αυξήσει και τις ξένες επενδύσεις. Τα δύο τελευταία θα αυξήσουν την ζήτηση για εγχώριο νόμισμα και άρα θα ενισχύσουν την συναλλαγματική αξία του νομίσματος. Κάπως έτσι μπορεί να αποδειχθεί «μπακαλίστικα» το πώς λειτουργεί θεωρητικά η ισορροπία στις αγορές. Στην προκειμένη περίπτωση η απόλυτη ενοποίηση στον δασμολογικό και νομισματικό τομέα συνδέεται με μία επιφανειακή και άνευ ουσίας οικονομική ενοποίηση εμποδίζοντας ακόμα και την αυτορύθμιση των αγορών που ευαγγελίζονται οι θιασώτες της ελεύθερης αγοράς και της κλασσικής θεωρίας. Από την στιγμή λοιπόν που μιλάμε για διαφορετικές οικονομίες (αναπτυξιακή πολιτική, φορολογική πολιτική, εργατική νομοθεσία), αφαιρώντας πρωτίστως το εργαλείο της νομισματικής πολιτικής στρεβλώνουμε την ίδια την αγορά και στερούμε από τους κυβερνώντες τα πλεονεκτήματά της αυτορύθμισης.

Θέλω να ξεκαθαρίσω ότι δεν είμαι υποστηρικτής των Ηνωμένων Πολιτειών Ευρώπης που κάποιοι ονειρεύονται. Η ύπαρξη μιας απόλυτης ευρωπαϊκής κεντρικής εξουσίας με βρίσκει κάθετα αντίθετο.Το μέλλον της γηραιάς ηπείρου βρίσκεται στην διαφορετικότητα και την αλληλεγγύη. Τα κράτη πρέπει να είναι διακριτά αλλά με πνεύμα ομοψυχίας και αλληλοκατανόησης. Με το πνεύμα αυτό έπρεπε να στηθεί μία συνολική οικονομική ολοκλήρωση η οποία θα προχωρούσε βαθμιαία σε όλο το εύρος της οικονομίας. Θα έπρεπε ταυτόχρονα να λαμβάνονται οι απαραίτητες ρήτρες και να προβλέπονται οι κατάλληλοι μηχανισμοί που θα απέτρεπαν οτιδήποτε θα έβλαπτε το νόμισμα και το ίδιο το μέλλον της ένωσης. Αλήθεια ποιος μπορεί να μας εξηγήσει γιατί η Συνθήκη του Μάαστριχτ περί Ο.Ν.Ε. παραβιάζεται όχι μόνο από την Ελλάδα αλλά από την πλειοψηφία των εταίρων; Ποιος μπορεί να μας εξηγήσει ότι δεν προβλέπεται έως σήμερα διαδικασία αποχώρησης από το ευρώ;

Αποδείχθηκε περίτρανα ότι η Ευρώπη δεν ήταν έτοιμη για το ενιαίο νόμισμα. Όχι μόνο από ρυθμιστικής αλλά και από ιδεολογικής πλευράς. Ακόμα και αυτοί που τόσο ευνοήθηκαν από την ένωση κοιτούν βραχυπρόθεσμα το άμεσο κέρδος χωρίς να αντιλαμβάνονται ότι με τον τρόπο αυτό δίνουν την χαριστική βολή.

Το ευρώ λοιπόν δεν ευθύνεται για την κατάσταση που έχει δημιουργηθεί. Ατύχησε καθώς εφαρμόστηκε χωρίς την κατάλληλη πρόβλεψη και υποδομή και χρησιμοποιήθηκε σε πολλές περιπτώσεις για ίδιον όφελος. Το πρόβλημα της Ελλάδας είναι ευρωπαϊκό και η λύση μπορεί να είναι συλλογική. Δυστυχώς όμως βλέπω το τρένο της Ευρώπης να βρίσκεται ήδη σε κατάσταση εκτροχιασμού και αμφιβάλω για τον αν η πορεία είναι αναστρέψιμη. Και για το όποιο αποτέλεσμα σίγουρα δεν θα ευθύνεται κυρίως η Ελλάδα…                  

ΥΓ: Το παραπάνω βίντεο το δημιούργησε η γνωστή ηθοποιός Κατερίνα Μουτσάτσου στην προσπάθειά της να παρουσιάσει το πραγματικό προφίλ της χώρας. Το νόημα του ελληνικού brand name το έχει πιάσει σίγουρα. Μπράβο Κατερίνα! 

Το (δικό τους) πάρτυ

Η κατάσταση στην οποία βρίσκεται η χώρα αποτελεί φαρσοκωμωδία για να μην πω αρχαία τραγωδία. Την στιγμή που για λίγα εκατομμύρια μας πτώχευσαν, την στιγμή που ζητούνται συνέχεια νέα μέτρα τα οποία θα αποτύχουν όπως απέτυχαν τα προηγούμενα όπως οι εισηγητές τους παραδέχθηκαν (μήπως τελικά προτείνονται για να αποτύχουν;;;), η χώρα «πετάει» εκατομμύρια ευρώ. Για να καταλάβουμε ότι οι κυβερνήσεις τεχνοκρατών παίζουν σε άλλα ταμπλό και είναι λίαν επικίνδυνες, περισσότερο και από κυβερνήσεις πολιτικάντηδων παραθέτω τα εξής: 

Αφού κοπάζουν τα πανηγύρια που πτωχεύσαμε, και ακόμα δεν μας το είπαν, βγαίνουν στην επιφάνεια τα στοιχεία όπως ο λογαριασμός του πάρτυ. Έτσι η Ελλάδα θα αναγκαστεί να πληρώσει € 74.000.000 στις εταιρείες Lazard και Hamilton για τις συμβουλευτικές υπηρεσίες που παρείχαν στην κυβέρνηση σχετικά με το PSI. Τόσο μας χρέωσαν οι διεθνείς μπαρμπέρηδες για το κούρεμα, αναλαμβάνοντας μάλιστα κατά απ’ ευθείας ανάθεση το έργο. Το κόστος ήταν απολύτως δικαιολογημένο όσο και η απόφαση για την απευθείας ανάθεση καθώς ήθελε πολύ μελέτη να μετατρέψεις το εθελοντικό σε αναγκαστικό και να πτωχεύσεις για να κουρέψεις το επιπλέον 9,9% των ομολόγων που υπάγονταν στο PSI. Φυσικά και θα αναρωτιέστε που ξαναείδαμε την Lazard… Μα ναι!!! Είναι αυτή που επίσης με απευθείας ανάθεση ανέλαβε την συμβουλευτική και νομική υποστήριξη στο μνημόνιο, αυτή που αποτίμησε μέσω θυγατρικής – φάντασμα τα 4 airbus την ημέρα της πώλησης και αφού είχε λήξει ο διαγωνισμός, αυτή που ανέλαβε την υπόθεση με τα υποβρύχια που προπληρώθηκαν και δεν παραδόθηκαν και γενικότερα εμπλέκεται μονοπωλιακά σε όλες τις μεγάλες δουλειές του κράτους από το 2009.

Στο πάρτυ εορτασμού του PSI συμμετείχε και ένας εξέχον καλεσμένος, η καταδικασμένη για δωροδοκίες, μαύρα ταμεία και απάτες Siemens. Η εταιρεία που πάντα υπό την αβάντζα της εκάστοτε γερμανικής κυβέρνησης (δεν έχω τίποτα με τους Γερμανούς, αυτοί βρίσκονται σε όποια πέτρα σηκώσω) έκλεινε αποικιακές συμβάσεις στην Ελλάδα, από τα καρτοτηλέφωνα μέχρι τα τρένα!!! Θα αναρωτηθείτε γιατί καλέσαμε στο πάρτυ αυτήν που όπως αποδείχθηκε μας εκμεταλλευόταν κάνοντας χρήση παράνομες μεθόδους και τις κερκόπορτες που κάποιοι άφηναν επίτηδες ανοιχτές για χάρη της;;; Μα γιατί πολύ απλά ζήτησε «συγνώμη» και επειδή το φιλότιμο χάθηκε (όπως λέει η παροιμία) επειδή πολύ απλά δεν υπάρχει στην γερμανική γλώσσα ως έννοια. Και επειδή τα συγχωροχάρτια κατά τον μεσαίωνα κόστιζαν η Siemens θα διαγράψει οφειλές προς αυτή 80 εκατομμυρίων (χουβαρντοσύνες), θα παρέχει υλικά και εκπαίδευση αξίας 90 εκατομμυρίων (με τι κοστολόγιο;), θα επενδύσει εντός του 2012 στην χώρα μας (δηλαδή το κέρδος που θα βγάλει θα μας το χαρίσει;), θα παρέχει δωρεάν επενδυτική υποστήριξη (δηλαδή;), θα συμμορφωθεί με τις ελληνικές αρχές (ευχαριστούμε πολύ, τιμή μας, έως τώρα δεν συμμορφωνόταν;) και θα πληρώσει τα δικαστικά έξοδα της Ελλάδας (κάτι που ανέκαθεν επιδικάζει το δικαστήριο για τον παθόντα). Στον αντίποδα η Ελλάδα παραιτείται από τις αξιώσεις της εναντίον της εταιρείας (πρόστιμα, αποζημιώσεις για διαφθορά, δωροδοκία και λοιπές παράνομες δραστηριότητες) και αναγνωρίζει την Siemens επίσημα ως αξιόπιστη και υπεύθυνη επιχείρηση. Έτσι λοιπόν μπορούμε όλοι να ησυχάσουμε καθώς έληξε και το συγκεκριμένο ζήτημα, εν μέσω νέων πανηγυρισμών. Η καταδικασμένη από τα ευρωπαϊκά δικαστήρια εταιρεία κατάφερε δίνοντας «αέρα» να γλυτώσει υπέρογκα ποσά που θα έπρεπε να καταβάλλει για τα δισεκατομμύρια που έβγαζε με τις γνωστές πλέον τακτικές στην Ελλάδα. Απλά να αναφέρω ότι η τριτοκοσμική Ινδία, αν και αποτελούσε αιώνια αποικία, προσπαθεί να αποτινάξει αποικιακές πρακτικές θέτοντας απαγορευτικό σε δημόσιους διαγωνισμούς, αμυντικές βιομηχανίες του Ισραήλ, της Ρωσίας, της Ελβετίας και της Σιγκαπούρης λόγω δωροδοκιών. Πόσες «τρύπες στον προϋπολογισμό» θα κάλυπταν τα χρήματα που πηγαίνουν σταθερά προς την Lazard κύριε διευθυντά; Τι ποσοστό ομολόγων θα αποπληρωνόταν με τις αποζημιώσεις της Siemens ομορφάντρα μου; (τυχαία η σύνδεση των δύο εταιρειών, όποιος κατάλαβε κατάλαβε)

ΥΓ: Επειδή σας κούρασα, ήρθε η ώρα του παιχνιδιού. Εντοπίστε τις 2 διαφορές στις φωτογραφίες του άρθρου. Όποιος τις βρει, να αφήσει σχόλιο ώστε να μπει στην κλήρωση για δώρο έκπληξη!!! Οι απαντήσεις στο επόμενο άρθρο…         

Δυστυχώς Επτωχεύσαμεν

«Δυστυχώς επτωχεύσαμεν» και τυπικά πλέον. Εν μέσω πανηγυρισμών κάποιοι ξέχασαν να πουν την αλήθεια στον ελληνικό λαό, που εδώ και δύο χρόνια επιβιώνει εν μέσω του ψυχολογικού πολέμου, «…………… ή χρεωκοπία» (όπου ……… ότι θέλει η κυβέρνηση να περάσει). Η Παρασκευή, 9^η Μαρτίου του 2012 θα γραφτεί στην ιστορία ως η μέρα που το ελληνικό κράτος χρεοκόπησε για πέμπτη φορά στην νεότερη ιστορία του.

Το βράδυ της Παρασκευής, Η Διεθνής Ένωση Συμφωνιών Ανταλλαγής και Παραγώγων (International Swaps and Derivatives Association) αποφάσισε ομόφωνα την ύπαρξη πιστωτικού γεγονότος (χρεοκοπία για όσους δεν φοβούνται την λέξη) στην Ελλάδα. Για τον λόγο αυτό ενεργοποιούνται τα ασφάλιστρα κινδύνου (CDS), δηλαδή τα χρηματοοικονομικά προϊόντα που μέσω των οποίων «πόνταραν στην χρεωκοπία της Ελλάδας». Πλέον η Ελλάδα βρίσκεται στο ίδιο καθεστώς με την Αργεντινή όταν αυτή περιήλθε σε χρεωκοπία.

Μα πως συνέβη αυτό; Θα αναρωτηθείτε… Με το 85,8% των ομολογιούχων να αποδέχονται εθελοντικά το κούρεμα η κυβέρνηση είχε την δυνατότητα να ενεργοποιήσει πράγμα που έκανε, την ρήτρα συλλογικής δράσης των υπολοίπων (CAC), συγκεντρώνοντας με τον τρόπο αυτό το 95,7%. Άρα το 9,9% των ομολογιούχων αναγκάστηκαν να συμμετέχουν στο PSI, και έτσι αυτό απώλεσε τον εθελοντικό χαρακτήρα του. Μάλιστα η ενεργοποίηση της εν λόγω ρήτρας δεν συμπεριλαμβανόταν στο αρχικό σχέδιο του PSI όπως αποκαλύπτει η Διεθνής Ένωση Συμφωνιών Ανταλλαγής και Παραγώγων. Το γεγονός αυτό είναι ακόμα πιο περίεργο καθώς για το 9,9% των ομολογιούχων (που κατέχουν το 1/3 περίπου του χρέους, δηλαδή για το 3% των συνολικών ομολογιούχων) η χώρα οδηγήθηκε στην χρεωκοπία.

Η απόφαση για την χρεωκοπία της Ελλάδος ήταν ομόφωνη και πιο συγκεκριμένα ψηφίστηκε από τις τράπεζες:

1. Bank of America Merrill Lynch
2. Barclays
3. Credit Suisse
4. Deutsche Bank AG
5. Goldman Sachs («Πως τα φέρνει η π0..@.@ η ζωή» έλεγε ένα παλαιότερο γηπεδικό σύνθημα)
6. JPMorgan Chase Bank, N.A.
7. Morgan Stanley
8. UBS
9. BNP Paribas
10. Societe Generale
11. Citadel Investment Group LLC
12. D.E. Shaw Group
13. BlueMountain Capital
14. Elliott Management Corporation
15. PIMCO       

Το ελληνικό δημόσιο ΧΡΕΩΚΟΠΗΣΕ και επίσημα, και όποιος έχει έστω και ένα επιχείρημα να αντιγνωμήσει σε αυτά που λέω είμαι όλος αυτιά να τον ακούσω. Γιατί πέραν του τυπικού, υπάρχει και το ουσιαστικό που σχετίζεται με το γεγονός ότι οι παραπάνω τράπεζες μας θεωρούν χρεωκοπημένους ενώ οι επενδυτικού οίκοι μας έχουν χαρακτηρίσει υπό καθεστώς «επιλεκτικής χρεωκοπίας» (Selective Default). Ποιος τολμάει όμως να τα πει αυτά στον ελληνικό λαό; Πως μπορείς να δικαιολογήσεις ότι ενώ θα μπορούσες να χρεοκοπήσεις με τους δικού σου όρους πριν δύο χρόνια, σύρθηκες σε μια διαδικασία που ενώ πλήρωσες τοκογλυφικούς τόκους και υποθήκευσες το μέλλον σου με ληστρικές συμβάσεις, οδηγήθηκες στο τέλος στην χρεωκοπία σου υπό πολύ πιο δυσμενείς όρους;

Θα μου πείτε «άσε τι λένε αυτοί». Ναι, μόνο που αυτοί κρίνουν πότε υπάρχει χρεωκοπία, τόσο τυπικά όσο και ουσιαστικά. Και εγώ μπορώ να αυτοαποκαλούμαι «Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος», είμαι όμως; Εκτός αν σε αυτήν την χώρα συνεχίζει να ισχύει η φράση από το βιβλίο του Γ. Τσαρούχη: «Στην Ελλάδα είσαι ότι δηλώσεις».

Στο κάτω κάτω είναι κρίμα, μην τους χαλάσει η γιορτή με τους διθυράμβους για την επιτυχία τους…  Γιατί ότι ήθελαν το πέτυχαν… Ή μήπως όχι;     

Προς Πώληση... Νο2

Η σειρά δημοσιευμάτων προς πώληση δε θα σας αφήσει ούτε αυτόν τον μήνα. Μετά την μερική δικαίωση μέσω του «παγώματος» της υπόθεσης με τα Airbus ο Αντιμένης μας μπαίνει σε πιο βαθειά νερά.

Με δηλώσεις του στο Σκοπιανό (!!!) πρακτορείο ειδήσεων ο πρόεδρος του Ο.Τ.Ε., Μιχάλης Τσαμάζ, μετέφερε την βούληση των Γερμανών στρατηγικών επενδυτών της εταιρείας να πουλήσει τον έναν και μοναδικό ελληνικό δορυφόρο Hellas – SAT. Ο εν λόγω δορυφόρος αποτελεί στρατηγική επένδυση για την οποία μάτωσε ο ελληνικός λαός, ώστε η χώρα μας να είναι αυτάρκης σε επικοινωνίες ενώ ταυτόχρονα τόσο ο στρατός και η Ε.Υ.Π. όσο και οι ελληνικές αρχές και οι Έλληνες απανταχού της γης να είναι ανεξάρτητοι σε θέματα επικοινωνίας και ενημέρωσης. Μπορούμε να φανταστούμε τον ελληνικό στρατό να «νοικιάζει» κανάλι αλλοδαπού δορυφόρου για θέματα υψίστης ασφαλείας; Ευτυχώς, που το ελληνικό δημόσιο φρόντισε και έβαλε ρήτρα ώστε να μην μπορεί μονομερώς η γερμανική διοίκηση του Ο.Τ.Ε. να εκποιήσει εθνικές υποδομές.

Το ακόμα πιο ενδιαφέρον της υπόθεσης είναι η δικαιολογία που επικαλέστηκε ο εκπρόσωπος της γερμανικής διοίκησης του Ο.Τ.Ε. Σκοπός της πώλησης είναι η αποπληρωμή των δανείων του Ο.Τ.Ε. Μήπως τελικά φταίει το βεβαρυμμένο «δημόσιο» παρελθόν του οργανισμού για τα εν λόγω δάνεια; Μια ματιά στα οικονομικά στοιχεία θα μας πείσει για το αντίθετο. Ο κερδοφόρος (πρέπει να τονιστεί αυτό) Ο.Τ.Ε. έχει δάνεια ύψους € 5 δις, από τα οποία το  € 1 δις το δανείστηκε εντός του 2011!!! Μιλάμε για αύξηση του μακροπρόθεσμου δανεισμού κατά 25% σε ένα μόλις έτος!!! Και δεν μιλάμε για μια ζημιογόνα προβληματική εταιρεία αλλά για τον Ο.Τ.Ε. που είχε καθαρά κέρδη € 0,08 δις και € 0,24 δις το 2010 και 2011 αντιστοίχως!

Φυσικά και ο δανεισμός είναι απαραίτητος για μία εταιρεία, καθώς έτσι αυξάνει την μόχλευση, τροφοδοτεί την ανάπτυξη κτλ κτλ. Δεν κατακρίνω την κίνηση δανεισμού, ούτε την διοίκηση του Ο.Τ.Ε. συλλογικά. Κατακρίνω την «λύση» στο ψευτοπρόβλημα που δημιουργούν καθώς είμαι σίγουρος ότι κάποιοι ήδη κοιτάνε τον ουρανό και καλοβλέπουν τον δικό μας Hellas SAT όπως κάποιοι καλόβλεπαν πριν μερικούς μήνες τα δικά μας 4 Airbus παρκαρισμένα στο αεροδρόμιο.

ΥΓ: Αθλητικοοικονομικό ανέκδοτο: Η Α.Ε.Κ. καπάρωσε τον Α.Φ.Μ. της Αναγέννησης Γιαννιτσών, ο Π.Α.Ο.Κ. προσπαθεί να κλείσει τον Α.Φ.Μ. της Βέροιας και ο Άρης δείχνει να καβάτζαρε τον Α.Φ.Μ. της Αναγέννησης Επανωμής ώστε να σβηστούν τα χρέη τους και να παίξουν στο επόμενο πρωτάθλημα με τον Α.Φ.Μ. (και το νομικό πρόσωπο άλλου). Γιατί η Ελλάδα να μην βαρέσει μία πτώχευση και να αποκτήσει τον Α.Φ.Μ. της Κύπρου;;;   

Πόσοι Πινόκιο χωράνε στο δικό ΜΑΣ παραμύθι;;;

Δυστυχώς την προηγούμενη Κυριακή, χάσαμε ένα ακόμα σημαντικό παιχνίδι… Και μπαίνουμε όλο και πιο βαθειά στο τούνελ… Και όσο πιο βαθειά μπαίνεις τόσο πιο σκληρή θα είναι η προσπάθεια για να βγεις…

Στα δικά μας τώρα, ρίγη συγκίνησης με κατέκλυσαν ακούγοντας τον Γενικό Διευθυντή που προσέλαβε η ελληνική κυβέρνηση στο διάγγελμά του το Σάββατο. Και δάκρυα κύλισαν όταν άκουσα την Κυριακή τον Άρχοντα των Νομοθετημάτων να καθησυχάζει τον κόσμο για τους όρους της νέας δανειακής σύμβασης. Τα ψέματα τα οποία είπαν μπορεί τα Μέσα Μαζικής Προπαγάνδας να μην τα ξεχώρισαν αλλά εδώ είμαστε εμείς, να λέμε τις Αλήθειες με το άλφα κεφαλαίο. Όσο φυσικά το διαδίκτυο θα παραμένει ελεύθερο…

Ξεκινάμε λοιπόν ημερολογιακά. Το Σάββατο ο Γενικός Διευθυντής ανέφερε στο διάγγελμα:

«τα έσοδα του κράτους δεν αρκούν για να καλύψουν τις δαπάνες, ακόμα κι αν παύαμε να εξυπηρετούμε το χρέος».   Ακούγεται σωστό αν αναλογιστούμε ότι έχουμε πρωτογενές έλλειμμα. Είναι όμως; Ο προϋπολογισμός του 2012, προβλέπει ότι πάνω από το μισό του προϋπολογισμό (περίπου τα 2/3 των εσόδων) θα κατευθυνθούν για εξυπηρέτηση του χρέους. Ωπ! Κάτι δεν πάει καλά… Πως είναι δυνατόν τα 2/3 των εσόδων να πηγαίνουν για εξυπηρέτηση του χρέους από την μία και από την άλλη αν δεν πληρώσεις αυτά τα χρήματα να είσαι πάλι μείον;;; Η απάντηση προέρχεται από το τι περιλαμβάνει το πρωτογενές έλλειμμα. Και αυτό είναι το σημείο που πρέπει να εστιάσουμε… Όταν κάποιος παίρνει ένα δάνειο, κάθε δόση αποτελεί ένα τοκοχρεολύσιο, το οποίο αποτελεί την μείωση του κεφαλαίου που δανείστηκε (χρεολύσιο) συν τον τόκο που αναλογεί (τόκος). Στο πρωτογενές έλλειμμα λοιπόν, αφήνουν να εννοηθεί ότι δεν συμπεριλαμβάνεται η αποπληρωμή των δανείων. Ψέμα! Δεν συμπεριλαμβάνεται μόνο ο τόκος, το χρεολύσιο που είναι και πολύ μεγαλύτερο υπολογίζεται κανονικά. Άρα αν η Ελλάδα προχωρούσε σε στάση πληρωμών, ολική ή μερική, το πρωτογενές έλλειμμα θα μετατρεπόταν σε πρωτογενές πλεόνασμα! Καλό;  Άρα υπάρχει έλλειμμα αξιοπιστίας και όχι λειτουργικό οικονομικό έλλειμμα κύριε Διευθυντά...

Την επόμενη κιόλας μέρα, ο Διευθύνων Σύμβουλος και νομικός εκπρόσωπος του Δ.Σ. που κυβερνά την χώρα, γνωστός και ως «Μπένι», προσπάθησε να διασκεδάσει τις εντυπώσειςσχετικά με το Αγγλικό Δίκαιο που διέπει την σύμβαση. Υποστήριξε ότι η εθνική κυριαρχία δεν κινδυνεύει, ότι αρμόδια είναι τα ελληνικά δικαστήρια και τα οριζόμενα περί δικαστηρίων του Λουξεμβούργου και άρση ασυλίας αφορούν ιδιωτικά χρέη. Μα κύριε Διευθύνοντα Σύμβουλε αν λέτε την αλήθεια και οι συγκεκριμένοι όροι αφορούν ιδιωτικά χρέη, τι δουλειά έχουν εντός ενός μνημονίου «συνεργασίας» που αφορά το δημόσιο χρέος της Ελλάδος;  Εκτός και αν επαληθεύεται ένα σενάριο που συνδέει το βρετανικό δίκαιο με την σύσταση της επιτροπής επιτάξεων που ανακοινώθηκε στις 14 Φεβρουαρίου, δύο μέρες μετά την ψήφιση του μνημονίου…    

ΥΓ1: Ο Υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας ξαναχτύπησε. Ο Σόϊμπλε (το «κύριος» το κερδίζεις, δεν είναι αυτονόητο) σε μία αλαζονική δήλωση ζήτησε για κάποιο διάστημα να μην υπάρξουν εκλογές ώστε οι τεχνοκράτες να συνεχίσουν απρόσκοπτα το έργο τους και αφού ολοκληρωθεί η εργασία τους να λειτουργήσει ξανά η δημοκρατία!!! Πάλι καλά που δεν μίλησε για «ασθενή εις τον γύψον». Και μετά απορεί η Bild γιατί αντί να τους ευχαριστούμε τους αποκαλούμε ναζί… Έλα ντε!

ΥΓ2: Συγγνώμη για το ύφος αλλά έτσι μου βγαίνει και θεώρησα σωστό έτσι να μοιραστώ τις σκέψεις μου μαζί σας.

Ευσεβείς πόθοι ...

   Με δύο άρθρα έτοιμα προς δημοσίευση θα μπορούσα να με χαρακτηρίσω ως ελεύθερο σκοπευτή που περίμενα με το δάχτυλο στην σκανδάλη για μία καλύτερη «πόζα» του στόχου μου. Και φυσικά δεν άργησε να έρθει…

   Σε προηγούμενο άρθρο μας (Η παραμόρφωση μιας αγαθής ιδέας) είχα σχολιάσει εκτενώς την «ηγεμονική» πολιτική της Γερμανίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Μία πολιτική που αποκλίνει σημαντικά από τους γενεσιουργούς σκοπούς της ίδιας της κοινότητας.

   Πλέον τα προσωπεία αρχίζουν να πέφτουν και να αποκαλύπτεται η αλήθεια για το τι επιδιώκει ο καθένας. Κάποιοι όμως, έχοντας την έπαρση και την αλαζονεία ως φυλετικό χαρακτηριστικό τους, ίσως βιάστηκαν λίγο. Με έγγραφό της, η Γερμανική πλευρά πρότεινε στους αντιπροσώπους των Υπουργείων Οικονομικών της ευρωζώνης την «δημιουργία ομάδας ξένων εμπειρογνωμόνων στην Ελλάδα που θα έχει ορισμένες εξουσίες για τη λήψη αποφάσεων». Ενώ προσθέτει ότι «ήδη αντιπρόσωποι της τρόικας βρίσκονται στην Ελλάδα και βοηθούν στην εφαρμογή και έλεγχο των μέτρων». Τι λέει λοιπόν η εν λόγω πρόταση; Την παράδοση πλέον και της εκτελεστικής εξουσίας στην κατοχική παρά-κυβέρνηση Ράιχενμπαχ με την θέσπισή επιτρόπου!!!!

Και για να μην κατηγορηθώ ότι διαδίδω φήμες, πριν ο αλέκτωρ λαλήσει τρεις, ο Βιετναμέζος Υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας Philip Rösler δήλωσε επίσημα «Αν οι Έλληνες δεν είναι ικανοί να τα καταφέρουν οι ίδιοι, τότε θα πρέπει να υπάρξει ισχυρότερη πολιτική καθοδήγηση και έλεγχος από το εξωτερικό».  Είναι προφανές ότι ο γερμανοθρεμένος πολιτικός δεν ασχολήθηκε ποτέ με τα αποτελέσματα (ένα από αυτά είναι και ο ίδιος)  της «εξωτερικής καθοδήγησης» που έλαβε η χώρα του την περίοδο την οποία γεννήθηκε. Μάλιστα σε μία προσπάθεια απολογίας, ο εκπρόσωπος του γερμανικού υπουργείου δήλωσε ότι πρόκειται «απλά για μία συζήτηση εργασίας» και ότι «θα μπορούσε νομοθετικά να δοθεί προτεραιότητα στην πληρωμή του χρέους» ή «να δοθούν εξουσίες σε εξωτερική αρχή». Ειδικά η πρώτη αιτιολόγηση είναι αστεία. Να δίνονται δηλαδή τα χρήματα στους κερδοσκόπους που οι ίδιοι πολεμούν και όχι στην υγεία, την παιδεία ή ακόμα και στην σίτιση του ίδιου του ελληνικού λαού. Άλλωστε μόλις το 1/3 του κρατικού προϋπολογισμού δεν προορίζεται για την εξυπηρέτηση τόκων και χρεολυσίων.   

   Ευτυχώς, το τελευταίο οχυρό δεν έπεσε ακόμα. Η περήφανη Ελλάδα και η Δημοκρατική Ευρώπη έδειξαν να μην έχουν απολέσει τις τελευταίες ευαίσθητες χορδές τους. Στην Ελλάδα η αντίδραση ήταν άμεση, από όλες τις πλευρές, πολιτικές και μη. Πλάι στην Ελλάδα συντάχθηκε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή τονίζοντας μέσω του εκπροσώπου της ότι «η εκτελεστική εξουσία είναι θέμα της ελληνικής κυβέρνησης». Τα πυρά όμως κατά της γερμανικής μεγαλομανίας συνεχίστηκαν. Ο Υπουργός Εξωτερικών του Λουξεμβούργου δήλωσε ότι «οι δηλώσεις κινούνται προς λάθος κατεύθυνση, δεν είναι πολύ λογικό οι Γερμανοί πολιτικοί να λένε ότι πρέπει να τεθεί υπό επιτροπεία η Ελλάδα». Ο μόνιμος «λαγός» της γερμανικής πολιτικής Αυστρία, μέσω του καγκελαρίου χαρακτήρισε την πρόταση «προσβλητική». Αντιδράσεις όμως υπήρξαν και στην Γερμανία όπου ο Πρόεδρος της αξιωματικής αντιπολίτευσης δήλωσε ότι «μία τέτοια κίνηση θα εξουδετέρωνε την δημοκρατία και ο επίτροπος θα εκλαμβανόταν ως δύναμη κατοχής».

ΥΓ: Η Ελλάδα των πολιτών πέτυχε το πρώτο της γκολ. Η αλεπού της νομολογίας και Υπουργός Οικονομίας, Ευάγγελος Βενιζέλος προσπάθησε με μία γνωστή ντρίπλα να περάσει την εκποίηση των 4 Airbus που αναφέραμε στο προηγούμενο άρθρο ως νόμο του κράτους. Ευτυχώς, μετά την δημοσιότητα που έλαβε το θέμα, η ρύθμιση δεν συμπεριλήφθηκε στον πολυνομοσχέδιο του υπουργείου καθώς υπήρχε σημαντικός κίνδυνος μη ψήφισής της.  Από τον καναπέ μας καταφέραμε να σκοράρουμε το πρώτο μας γκολ. Μένει ένα ακόμα, η ακύρωση της εξευτελιστικής πώλησης, ώστε να πάρουμε την πρώτη μας νίκη στο «πρωτάθλημα». Ίσως τελικά τίποτα δεν χάθηκε ακόμα…