Η δυσκολία των εύκολων αποφάσεων

480 π.Χ. Ένας στρατός μεγαλύτερος του 1.000.000 αποτελούμενος από Πέρσες και συμμάχους τους, με επικεφαλή τον ίδιο τον αυτοκράτορα Ξέρξη, εισβάλλει για δεύτερη φορά στην Ελλάδα. Στην Λακεδαιμόνα, οι Έφοροι, που πρακτικά αποτελούσαν το «παρακράτος» της Σπάρτης, προσπαθούν να σαμποτάρουν την αποστολή δυνάμεων εναντίον των Περσών, με ιδιοτελή κίνητρα, κάτι που άλλωστε είχαν καταφέρει στον Μαραθώνα. Ο Σπαρτιάτης βασιλιάς Λεωνίδας του Αναξανδρίδη αρνείται την προσφορά της βασιλείας της Ελλάδος υπό  του Ξέρξη, επιλέγει να παρακάμψει τα «εμπόδια» των εφόρων και απαρτίζοντας ένα σώμα 300 άριστων των αρίστων, να συγκρουστεί συνεπικουρούμενος από 6.000 συμμάχους στο στενό των Θερμοπυλών. Οι λιγοστοί Έλληνες δίνουν «τον αγώνα τον καλό» και κερδίζουν ηττώμενοι. Χτίζοντας τον δικό τους αόρατο μα άφθαρτο Παρθενώνα, αποτελούν το κατάλληλο σοκ για τους μέχρι τότε υπνωτισμένους Έλληνες. Έτσι έναν χρόνο αργότερα, για πρώτη φορά στην ιστορία, ένας πανελλήνιος στρατός συγκρούεται με τον υπεράριθμο Περσικό (150.000-300.000) στις Πλαταιές. Μόνο που αυτή τη φορά είχαν να αντιμετωπίσουν 5.000 Σπαρτιάτες περιστοιχισμένους από 35.000 Έλληνες. Ήταν η δεύτερη και τελευταία φορά που οι Πέρσες κατάφεραν να πατήσουν την ηπειρωτική Ελλάδα.

1453 μ.Χ. Η άλλοτε κραταιά Βυζαντινή Αυτοκρατορία αποτελείτε μονάχα από την Κωνσταντινούπολη και μερικές ακόμη πόλεις και δεσποτάτα. Λιγότεροι από 10.000 υπερασπιστές (Βυζαντινοί και ξένοι εθελοντές) βρέθηκαν αντιμέτωποι με 150.000 Οθωμανούς στα τείχη της Πόλης. Στις 21 Μαΐου ο Μωάμεθ πρότεινε στον τελευταίο Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο ΙΑ Παλαιολόγο να του παραδώσει την πόλη με αντάλλαγμα το Δεσποτάτο του Μιστρά και την δυνατότητα στους κατοίκους της Βασιλεύουσας να εγκαταλείψουν την πόλη με τα υπάρχοντά τους. Ο Κωνσταντίνος δεν υπέγραψε το «μνημόνιο» απατώντας ότι ούτε αυτός, ούτε κάποιος άλλος έχει την δικαιοδοσία να παραδώσει την πόλη. Την 29^η Μαΐου, μετά τον θανατηφόρο τραυματισμό του Αρχιστράτηγου Ιουστινιάνη και το προδοτικό άνοιγμα της Κερκόπορτας (τα κάστρα πέφτουν πάντα από μέσα), η Βασιλεύουσα πέφτει στα χέρια των Οθωμανών, χτίζοντας όμως έναν μύθο που ακόμα και σήμερα περιμένει καρτερικά στα εσώψυχα του ελληνισμού. Έναν θρύλο που ακόμα και σήμερα φοβούνται οι επίσης μοιρολάτρες Τούρκοι.

1821 μ.Χ. Μετά από μισή χιλιετία σκλαβιάς μια χούφτα Έλληνες αποφασίζουν να πολεμήσουν για την ανεξαρτησία τους. Ένα σύνολο αγροτών, κτηνοτρόφων αλλά και φιλελλήνων ευγενών, Ελλήνων της διασποράς και καραβοκύρηδων αποφασίζουν να τα αντιταχθούν στους Οθωμανούς οι οποίοι είχαν κατορθώσει να φθάσουν μέχρι την Βιέννη! Οι ανεκπαίδευτοι στρατιωτικά αλλά «τρελοί» κατά τον Μακρυγιάννη κατορθώνουν ένα μικρό θαύμα και ξεκινούν να απελευθερώνουν την Ελλάδα. Ο Ιμπραήμ έστειλε το δικό του τελεσίγραφο στον Κολοκοτρώνη ότι θα κόψει και θα κάψει την μοναδική πλουτοπαραγωγική πηγή της Πελοποννήσου, τους ελαιώνες. Ο Έλληνας αρχιστράτηγος του απάντησε ευθέως ότι όλα τα δέντρα να κόψει και όλη την γη να κάψει, ακόμα και πέτρα να μην μείνει πάνω σε πέτρα, η γη αυτή είναι δική μας και θα ξαναδημιουργηθεί και όσο θα ζει ο τελευταίος Έλληνας αυτή η γη δεν θα γίνει δική του. Το 1830 ιδρύεται το Ανεξάρτητο Ελληνικό Κράτος συμπεριλαμβανομένου όχι μόνο της Πελοποννήσου αλλά μίας ζώνης που εκτεινόταν μέχρι τον Αχελώο.

1940μ.Χ. Χάραμα 28^ης Οκτωβρίου ο Πρέσβης της Ιταλίας στην Αθήνα Εμμανουέλε Γκράτσι παραδίδει στον Ιωάννη Μεταξά το αίτημα των Ιταλών να διέλθει ο στρατός τους στην ελληνική μεθόριο και να καταλάβει θέσεις κλειδιά επί του ελληνικού εδάφους με τον όρο ότι δεν θα πείραζε τον ελληνικό λαό τονίζοντας τις καλές διαθέσεις του Μουσολίνι προς την χώρα. Η απάντηση του Έλληνα ηγέτη σύντομη, περιεκτική αλλά και αμιγώς διπλωματική, Alors c’ est la guerre (που στην Γαλλική, επίσημη γλώσσα της διπλωματίας, σημαίνει: Λοιπόν έχουμε πόλεμο). Ο Μεταξάς μην ακολουθώντας την πεπατημένη όλων των ολοκληρωτικών κυβερνήσεων όπως του Φράνκο (δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ήταν δικτάτορας, soft μεν αλλά δικτάτορας), της γραμμής του φιλογερμανικού παλατιού αλλά και της ψυχρής λογικής λέει το ΟΧΙ που αποτελούσε απαίτηση του Ελληνικού λαού. Άλλωστε από το 1936 ο Μεταξάς αφού έβαλε σε τάξη την οικονομία αρνούμενος να πληρώσει τους ξένους δανειστές με το επιχείρημα «δεν πληρώνω τα δάνεια εάν ο λαός μου πεινάει» και κερδίζοντάς τους και στο Διεθνές Δικαστήριο, ξεκίνησε την προπαρασκευή για τον πόλεμο βλέποντας τις εξελίξεις στην Γερμανία. Έτσι το πρωί της 28^ης Οκτωβρίου, η Ελλάδα πανέτοιμη (η επιτυχία της επιστράτευσης του 1940 αποτελεί ακόμα πρότυπο για τον Ελληνικό Στρατό) με πνεύμα σύμπνοιας (σαν τις Πλαταιές) και παρά τις μέχρι πρότινος διαφορές (ύπαρξη ολοκληρωτικού καθεστώτος με ότι αυτό συνεπάγεται) στέκεται αντιμέτωπη με τον αήττητο έως τότε Άξονα. Τα βάζει με μια πολεμική μηχανή που μέσα σε λίγες μέρες είχε κυριεύσει ολόκληρη την Ευρώπη εισβάλλοντας δια περιπάτου ακόμα και στο Παρίσι. Οι Έλληνες στρατιώτες ακολουθώντας την συνήθεια των προγόνων τους με τραγούδι και το «χαμόγελο στα χείλη» οδηγούνται σε μία μάχη Δαυίδ – Γολιάθ. Μόνο που ο Έλληνας μόνο σε τέτοιες περιπτώσεις «λειτουργεί». Το αποτέλεσμα ήταν ο αήττητος έως τότε Άξονας να μην μπορέσει ποτέ να επικρατήσει στο πεδίο της μάχης του ελληνικού. Μετά την εκδίωξη των Ιταλών και την απελευθέρωση της Βορείου Ηπείρου, τα Γερμανικά Πάντσερ και Στούκας τσακίζονται στα οχυρά της Ελληνοβουλγαρικής μεθορίου. Η «Γραμμή Μεταξά» δεν σπάει και παραδίδεται μόνο όταν η Γιουγκοσλαβία, δεν μπόρεσε να συγκρατήσει περισσότερο από μερικές μέρες τους Γερμανούς που εισέβαλαν στην Ελλάδα από τα φίλια αφύλαχτα σύνορα και έφτασαν στην Θεσσαλονίκη. Το τι ακολούθησε γνωστό όπως γνωστή και η εξέλιξη με τους Έλληνες να παρελαύνουν νικητές στο Παρίσι με τον Τσώρτσιλ να δηλώνει ότι πλέον θα λέμε ότι οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες.

2004μ.Χ. Ήταν Μεγάλη Τετάρτη, 7 Απριλίου όταν ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, Τάσσος Παπαδόπουλος δήλωνε για το σχέδιο Ανάν ότι «παρέλαβα κράτος διεθνώς αναγνωρισμένο, δεν θα παραδώσω κοινότητα σε αναζήτηση κηδεμόνα». Παρά την αφόρητη πίεση και τρομοκρατία του ελληνικού κυπριακού λαού περί δήθεν διεθνούς απομόνωσης και τελευταίας ευκαιρίας, ο εκλιπών προέτρεπε τους πολίτες να ψηφίσουν κυρίως για τις γενιές που θα έρθουν μετά. Χαρακτηριστική είναι η ατάκα του προς τον Έλληνα πρωθυπουργό «Είμαι ο Πρόεδρος, είμαι πλούσιος, έχω καρκίνο… Στα @ρχ…@ μου, δεν υποχωρώ». Οχτώ χρόνια αργότερα, η Κύπρος προεδρεύει στην Ευρωπαϊκή Ένωση, έχει ανακηρύξει την Α.Ο.Ζ. της, έχει διασφαλίσει την οικονομική της σταθερότητα μέσω ενός χαμηλότοκου ρωσικού δανείου, ξεκίνησε να εκμεταλλεύεται τον ορυκτό της πλούτο, αναβαθμίστηκε σε ενεργειακή πύλη της Ευρώπης (πρόσφατα ξεκίνησε η κατασκευή του υποθαλάσσιου καλωδίου Ισραήλ – Κύπρου – Ελλάδος και έχει εξασφαλίσει την εδαφική της ακεραιότητα με αμυντικές συμφωνίες με το Ισραήλ και την Γαλλία.

Την Κυριακή στις 6 Μαΐου καλούμαστε να πάρουμε μία απόφαση. Είναι επιλογή του καθενός αν θα επιλέξει την πιο εύκολη και λιγότερο οδυνηρή ή την πιο σωστή για το μέλλον της Ελλάδος και των γενιών που ακολουθούν λύση. Πόσοι στα αλήθεια θα προτιμούσαν κάποια «πιο ανέξοδη» εξέλιξη στα παραπάνω περιστατικά; Πόσοι πιστεύουν ότι θα έπρεπε η Ελλάδα να υποδεχτεί τους φασίστες Ιταλούς ως συμμάχους ακόμα και τώρα που γνωρίζουμε τον φόρο αίματος, πόνου και πείνας που πλήρωσε η χώρα μας; Είναι δεδομένο ότι κάποιοι σε ρόλο σύγχρονων Εφόρων θα κατέκριναν έναν σημερινό Λεωνίδα για ψευτολεονταρισμούς. Οι ψευτολεονταρισμοί όμως ανήκουν σε αυτούς που δεν είναι λιοντάρια. Αν έχουμε ακόμα μέσα μας ίχνος από τον Λεωνίδα, τον Γέρο του Μοριά ή τον πρόσφατο Τάσσο Παπαδόπουλο ξέρουμε πολύ καλά τι θα κάνουμε. Αν πάλι θεωρούμε τους εαυτούς μας ανάξιους των ανωτέρω και προτιμήσουμε τον συνηθισμένο για εμάς πιο βολικό δρόμο, τότε αυτά που συμβαίνουν είναι απλά αυτά που μας αξίζουν.