"OXI"

Χρόνια Πολλά στην παρέα μας εν όψει της εθνικής επετείου που οφείλει να μας διδάξει και να λειτουργήσει ως φάρος για την πορεία που η χώρας μας είναι υποχρεωμένη να ακολουθήσει.

Ήταν 11 Ιανουαρίου του 2011 όταν η Γερμανίδα καγκελάριος επισκέφτηκε εκτάκτως την Κύπρο. Η μη προγραμματισμένη επίσκεψη όλως τυχαίως ακολούθησε της συμφωνίας Κύπρου – Ισραήλ για την οριοθέτηση της Α.Ο.Ζ. και την εκμετάλλευση των κοιτασμάτων και προηγήθηκε μερικών ημερών του πρώτου «τρυπήματος» του γεωτρύπανου της Noble.

Πριν 3 βδομάδες και πιο συγκεκριμένα στις 9 Οκτωβρίου η Γερμανίδα καγκελάριος επίσης με μια επίσκεψη αστραπή βρέθηκε στην Ελλάδα. Τελείως συμπτωματικά η έκτακτη αυτή επίσκεψη προηγήθηκε κατά δύο εβδομάδων της έναρξης των επίσημων ερευνών σχετικά με τα ενεργειακά κοιτάσματα της Ελλάδας και αφού είχε παραδοθεί αντίστοιχη μελέτη στον Έλληνα πρωθυπουργό.

Και επειδή γνωρίζω ότι θα βρεθώ αντιμέτωπος με πολλούς οπαδούς του «George Papandreou: Πετρέλαιο δεν Έχουμε» (11 Δεκεμβρίου 2009) θα παραθέσω απλά τις απόψεις που επικρατούν στην Ευρώπη για να μην χαρακτηριστώ γραφικός.

Η γερμανική εφημερίδα Handelsblatt, μετά την επίσκεψη Μέρκελ κάνει αναφορά «για ειδικά ενδιαφέροντα» σχετικά με τις έρευνες. Παράλληλα το ίδιο άρθρο χαρακτηρίζει την Ελλάδα ως «Νορβηγία της Μεσογείου». Απλά αναφέρω ότι η Νορβηγία μετατράπηκε σε «πλούσια» χώρα μετά την εκμετάλλευση των κοιτασμάτων της Βόρειας Θάλασσας, για τα οποία απειλήθηκε θερμό επεισόδιο με το Ηνωμένο Βασίλειο. Ακόμα όμως και να μην γίνουμε Νορβηγία ο παραλληλισμός και μόνο φανερώνει το μέγεθος των κοιτασμάτων.

Στην Γαλλία πάλι, η Le Monde είναι πιο αποκαλυπτική. Αφού χαρακτηρίζει την αντιμετώπιση του θέματος από το ελληνικό κράτος «αδιάφορη» (για ποιο λόγο άραγε;), κάνει μία σύντομη αναφορά στα μικρά αλλά επιβεβαιωμένα κοιτάσματα της δυτικής Ελλάδος και κλείνει με τις υψηλές προσδοκίες και την έρευνα που θα ξεκινήσει νοτιοανατολικά της Κρήτης.

Μία άλλη γαλλική εφημερίδα, η La Tribune ασχολείται επίσης με το ελληνικό υπέδαφος αλλά με τον χρυσό. Πιο συγκεκριμένα υποστηρίζει ότι τα κοιτάσματα χρυσού είναι τέτοια που μπορούν έως το 2016 να καταστήσουν την Ελλάδα πρώτη σε παραγωγή χρυσού στην Ευρώπη.

Μήπως κάποιοι έχουν αρχίσει να ξερογλείφονται για τον θησαυρό αυτό; Μήπως κάποιοι θέλουν πέραν της εκμετάλλευσης να αναλάβουν και την είσπραξη των δημόσιων εσόδων μέσω του «ειδικού λογαριασμού» που πρότεινε ο Σόιμπλε;          

ΥΓ1: Ο «Αντιμένης» στέκεται δίπλα στον Κώστα Βαξεβάνη ο οποίος έχοντας ανοίξει πόλεμο σε όλα τα επίπεδα με το «σύστημα», συλλήφθηκε επειδή βρήκε (και δημοσιοποίησε) την λίστα Λαγκάρντ. Στο ίδιο πλαίσιο ίσως θα έπρεπε να βραβευτεί ο κ. Παπακωνσταντίνου που την… έχασε!

ΥΓ2: Μάλλον θα πρέπει να σκεφτούμε σοβαρά αν η τωρινή αξιωματική αντιπολίτευση αποτελεί την «εναλλακτική λύση» ή ένα συνονθύλευμα από το παρελθόν που προσπαθεί να βγει στην επιφάνεια κατά το κλείσιμο του πολιτικού μας κύκλου. Το μέλος του ΣΥΡΙΖΑ Νάσος Θεοδωρίδης επέστρεψε με άρθρο του θεωρώντας το ΟΧΙ ως «εθνικιστικό παροξυσμό» και την πρώτη στρατιωτική ήττα του Άξονα ως «μύθο». Ίσως θα έπρεπε να στραφεί αρχικά στα τάγματα εξορίστων που εθελοντικά συμμετείχαν στον κατά αυτόν «φασιστικό» ελληνικό στρατό. Πέραν της - προς τιμήν του - αντίδρασης άλλου στελέχους του κόμματος (του κ. Γιάννη Χατζηιωάννου), ο επίσημος ΣΥΡΙΖΑ δεν παίρνει θέση. Γιατί; Αντίστοιχη θέση έλαβαν επίσημα και οι Οικολόγοι. Απλά να τονίσω ότι ο εν λόγω «άνθρωπος» θεωρεί την γενοκτονία των Ποντίων ως συνέχεια των «εγκλημάτων» που διέπραξαν οι Πόντιοι ισοσκελίζοντας θύτη και θύμα, κάνει λόγο και για τα παράνομα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδος στο Αιγαίο ενώ δίνει το δικαίωμα στους κατοίκους της Π.Γ.Δ.Μ. να αυτοπροσδιορίζονται όπως θέλουν προεξοφλώντας και την πολιτική που θα ακολουθήσει ο Πρόεδρός του!!!  Μάλιστα υποστηρίζει ότι μόνο η Αριστερά μπορεί να απορρίψει την έννοια του «αμυντικού πολέμου» ερχόμενος σε ρήξη για μία ακόμα φορά με τις προεκλογικές δεσμεύσεις του κ. Τσίπρα. Ενδεχομένως σε περίπτωση απόβασης Νέο – Οθωμανών (κατά το δόγμα Ερντογάν) σε ένα ελληνικό νησί, ο Νάσος Θεοδωρίδης μέσω της «Μη βίαιης άμυνας» θεωρεί ότι αντί για Έλληνες στρατιώτες τους γείτονες θα πρέπει να τους υποδεχτούν οικολογικές, αντιμιλιταριστικές και λοιπές συνιστώσες με άνθη στα χέρια ώστε να συζητήσουν για την ευζωία των ψαριών του Αιγαίου και τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Δημοκρατία της Μπανανίας.          

   

Αειφόρος Ανάπτυξη

   Με την δημιουργία του ιστοχώρου ξεκαθάρισα ότι ο «Αντιμένης» μας δεν συνδέεται με ένα πρόσωπο αλλά με μία συνισταμένη ιδεών και απόψεων. Πρώτη μου προτεραιότητα ήταν να δώσω την δυνατότητα σε άλλους ανθρώπους να διατυπώσουν την άποψή τους. Στο πλαίσιο αυτής της προσπάθειας ανταποκρίθηκαν άμεσα δύο «εθελοντές». Ο ένας ήταν ο πατέρας μου Νίκος Βαρβαρόπουλος, ενώ ο άλλος ένας αγαπητός φίλος των φοιτητικών χρόνων. Και καθώς ο δεύτερος με έχει ακόμα στο περίμενε (έτσι Ναύαρχε;) έμεινα με ένα άρθρο τόσο πλήρες μα και τόσο δύσκολα συνδυάσιμο με την τρέχουσα επικαιρότητα. Περίμενα οπότε σαν καλός ελεύθερος σκοπευτής (σε στάση πρηνηδόν για να θυμηθούμε την στρατιωτική ορολογία) μέχρι την κατάλληλη ευκαιρία. Και αυτή ήρθε με το θέμα που δημιουργήθηκε με τα μεταλλεία χρυσού στις Σκουριές Χαλκιδικής. Το δίλλημα απλό: Οικονομική Ανάπτυξη ή Προστασία του Περιβάλλοντος; Και επειδή στην χώρα μας το άσπρο και το μαύρο τείνουν να επικρατούν έναντι όλων των αποχρώσεων του γκρίζου πάμε να δούμε την άποψη ενός ειδικού:    

   «Ο σεβασμός και η προστασία του περιβάλλοντος, είναι ένδειξη του πολιτισμού ενός λαού.  Μπορεί η οικονομική δυσπραγία, που βιώνει η παγκόσμια κοινωνία και ακόμη περισσότερο η πατρίδα μας, να είναι τροχοπέδη στην ευαισθητοποίηση και ενεργοποίηση των ατόμων, αλλά όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η στρεβλή οικονομική ανάπτυξη ειδικά των μεγάλων οικονομιών του πλανήτη βασίστηκε στην καταπάτηση αρχών προστασίας του περιβάλλοντος.

   Η.Π.Α., Κίνα, Ινδία, Βραζιλία πρωταγωνιστούν στην ανισόρροπη ανάπτυξη των οικονομιών τους, με μόνιμο θύμα το περιβάλλον και κατ’ επέκταση τη γη.

   Οι Έλληνες, οι οποίοι ανέπτυξαν από τους αρχαίους χρόνους υποδειγματικό πολιτισμό, έδειξαν την αγάπη και τον σεβασμό τους για το περιβάλλον, ταυτίζοντας τα βουνά, τα ποτάμια, τα δάση, με θεότητες, με ημίθεους, με νεράιδες, με κενταύρους κτλ.

   Βαριά η υποθήκη που μας άφησαν οι πρόγονοί μας, να προστατεύουμε το περιβάλλον. Παρ’ όλα αυτά ο άνθρωπος, είχε στο βάθος του μυαλού του κάθε είδους επέμβαση στη γη (περιβάλλον), δυνατή ή αδύνατη. Ο Αρχιμήδης μάλιστα αναφερόταν «Δος μοι πα ‘στω και τα γαν κινάσω» (δηλαδή δώσε μου μέρος να σταθώ και την γη θα κινήσω).

   Ο Ησίοδος μάλιστα αναφερόμενος στην ελληνική μυθολογία και συγκεκριμένα για το περιβάλλον της γης, αναφέρει «Στοχανίζετο γαία». Στεναχωριόταν η Γη, ασφυκτιούσε από το βάρος του πλήθους και της δραστηριότητας των ανθρώπων επάνω της. Για τον λόγο αυτό, παρεκάλεσε τον αγαπημένο της σύζυγο τον Ουρανό που προκάλεσε τον κατακλυσμό και μετά άρχισαν όλα από την αρχή. Ο βιβλικός κατακλυσμός (κατακλυσμός του Νώε), εκφράζεται σαν κραυγή απόγνωσης αλλά και αντίδρασης της Φύσης σε μία προσπάθεια επαναφοράς.

   Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η άμεση ανάπτυξη και η αύξηση της παραγωγής για την κάλυψη αναγκών του πληθυσμού σε τρόφιμα και άλλα αγαθά, δημιούργησε ανάγκη εύρεσης πρώτων υλών και εφαρμογής συστημάτων καλλιεργειών και εκμετάλλευσης ζωικών τροφίμων, που μετέτρεψαν την γη και ειδικά τα ζώα σε «μηχανές» παραγωγής φυτικών και ζωικών προϊόντων.

   Κάθε περιβαλλοντική ευαισθησία επισκιαζόταν από την αγωνία να λυθεί το πρόβλημα του υποσιτισμού και της αύξησης του κέρδους.

   Ακόμα και σήμερα ξοδεύουμε αποθέματα ενέργειας και πρώτων υλών του πλανήτη. Με απλά οικονομικά ο πλανήτης δεν καταναλώνει μόνο τους τόκους αλλά και το κεφάλαιο της περιουσίας του.

Φτάσαμε σε σημείο να αναπτύσσουμε συστήματα εντατικής καλλιέργειας και εντατικής εκτροφής και μετά να καταστρέφουμε τα προϊόντα για να πάρουμε την επιδότηση.

Οι διάφορε διατροφικές κρίσεις ώθησαν μια μεγάλη μερίδα καταναλωτών στην ανεύρεση τροφών, που δεν θα έθεταν σε ρίσκο την υγεία τους. Σημαντικό μέρος λοιπόν αυτής της τάσης ήρθαν να καλύψουν τα βιολογικά τρόφιμα, τα οποία προκύπτουν από τη βιολογική κτηνοτροφία.

   Ήδη τις τελευταίες δεκαετίες οι Ευρωπαίοι καταναλωτές είχαν στρέψει την προσοχή τους στην υγιεινή διατροφή και οικολογική συμπεριφορά. Πως θα φάνε πιο υγιεινά, πως θα προστατέψουν το περιβάλλον, πως θα ανακυκλώσουν τα σκουπίδια και τα κάθε είδους άχρηστα αντικείμενα.

   Η θεωρία της υγιεινής διατροφής λέει πως με την βιολογική – οικολογική γεωργία και κτηνοτροφία, οι παραγωγοί επιμένουν στο φυσικό τρόπο καλλιέργειας και εκτροφής, χρησιμοποιώντας μεθόδους φιλικές προς το περιβάλλον, χωρίς τη χρήση χημικών λιπασμάτων, εντομοκτόνων, αντιβιοτικών, παρασιτοκτόνων και ορμονών. Τα αποτελέσματα αυτών των μεθόδων είναι η τελική παραγωγή υγιεινών προϊόντων διατροφής, φιλικών στο περιβάλλον και με φυσική γεύση.

   Στοιχεία πολλών ερευνητών που δημοσιεύτηκαν πρόσφατα, δείχνουν πως πολύ συχνά οι βιολογικές τροφές έχουν μεγαλύτερη συγκέντρωση αντιοξειδωτικών πολυφαινολών και οργανικών οξέων, πολύτιμων για την υγεία του ανθρώπου. Αυτό εξηγείται εν μέρει λόγω του πιο «στρεσογόνου» περιβάλλοντος που ζουν τα φυτά στις βιολογικές καλλιέργειες, αφού καλούνται χωρίς την βοήθεια χημικών φαρμάκων να αμυνθούν έναντι διαφόρων παθογόνων μικροοργανισμών, γεγονός που συμβάλλει στη παραγωγή μεγάλων ποσών φυσικών ουσιών άμυνας, όπως τα αντιοξειδωτικά.

   Όσον αφορά τώρα τη χλωρίδα και την πανίδα, πληθώρα μελετών έχουν δείξει έως και εξαπλάσια βιοποικιλότητα στις βιολογικές καλλιέργειες ή συστήματα που διαχειριζόμαστε με βιολογικό τρόπο, και έως διπλάσια στην πανίδα (Στοιχεία του Δημήτρη Μπιλάλης, καθηγητή Βιολογικής Γεωργίας του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών, επικαλούμενος πλήθος μελετών περί υψηλής διατροφικής αξίας των βιολογικών έναντι των συμβατικών τροφίμων).

   Το 2009 καταγράφηκε αύξηση κατά 6% στις πωλήσεις βιολογικών τροφίμων στην Ελλάδα, αν και το 60% της εγχώριας κατανάλωσης καλύπτεται από εισαγωγές, ακόμα και αν πρόκειται για κηπευτικά, όπως μαρούλια και καρότα.

   Κάθε επιλογή μας να επενδύσουμε σε περιβαλλοντικές πρακτικές και φιλικά προς το περιβάλλον προϊόντα είναι μία επιλογή που σχετίζεται ξεκάθαρα με την βιωσιμότητα του περιβάλλοντος και όχι με το οικονομικό αντίκρισμα.»

Νικόλαος Βαρβαρόπουλος