Στις 20 Αυγούστου έληγε ένα
ομολογιακό πακέτο ελληνικής έκδοσης, το οποίο βρέθηκε στα χέρια της Ευρωπαϊκής
Κεντρικής Τράπεζας. Όπως είδαμε σε προηγούμενα άρθρα, το «κούρεμα» δεν
αποδείχθηκε επιτυχημένο για πλήθος λόγων. Ένας από αυτούς ήταν ότι εξαιρούσε
ένα μεγάλο μέρος του χρέους το οποίο αφορούσε αλλοδαπούς δικαιούχους. Έχοντας
μπλοκαριστεί η χρηματοδότηση μέχρι νεωτέρας, το ελληνικό δημόσιο δεν είχε τα
χρήματα εξόφλησης των «ακούρευτων» ομολογιών και άρα θα προχωρούσε σε μία ακόμα
στάση πληρωμών, δηλαδή χρεωκοπία. Μα ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή...
Η ιστορία ξεκινάει το πρώτο
τρίμηνο του 2012. Με το κούρεμα προ των πυλών, πανικόβλητοι επενδυτές (και
κυρίως γερμανικές τράπεζες) πουλάνε όσο – όσο, τα ελληνικά ομόλογα. Με
πληροφόρηση εκ των έσω και λόγω της ισχυρής της θέσης, η Ευρωπαϊκή Κεντρική
Τράπεζα αγοράζει ομόλογα ονομαστικής αξίας 3,2 δις ευρώ μόλις 2,3 δις, τιμή που
αντανακλούσε κούρεμα της τάξης του 30%. Φυσικά η Ε.Κ.Τ. γνώριζε ότι οι
ομολογίες που θα έχει στην κατοχή της δεν θα αποτελέσουν αντικείμενο κουρέματος!!!
Με πιο απλά λόγια, μία κεντρική τράπεζα και πιο συγκεκριμένα η ευρωπαϊκή
κερδοσκόπησε εις βάρος μίας χώρας – μέλους της ζώνης που επιβλέπει κερδίζοντας
κάτι λιγότερο από 1 δις ευρώ. Κατά κανόνα τα κέρδη μοιράζονται στην συνέχεια στις χώρες που
συμμετέχουν στην χρηματοδότηση της τράπεζας. Κάποιες από αυτές σε ένδειξη fair play (δίκαιου
παιχνιδιού) τα επέστρεφαν στην χώρα – θύμα. (μία από τις χώρες που εφάρμοσε την
πρακτική αυτή ήταν η Γαλλία)
Για να μην ξεφύγουμε όμως από το
θέμα, πως βρέθηκαν τα χρήματα για την πληρωμή των εν λόγω ομολογιών; Μα από τις
ελληνικές τράπεζες!!! Ναι πολύ σωστά, αυτές οι οποίες έχουν κεφαλαιακά
προβλήματα, αυτές για τις οποίες το κράτος δανείζεται 50 δις ώστε να τις ενισχύσει
αγόρασαν έντοκα γραμμάτια 4 δις και επιτοκίου 4%. Που βρήκαν όμως τα λεφτά; Η
απάντηση είναι ακόμα πιο τραγική. Οι ελληνικές τράπεζες έχοντας αποκλειστεί από
την χρηματοδότηση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (και άρα και των τραπεζών
του εξωτερικού), ήταν αδύνατο να βρουν τέτοιο κεφάλαιο για να αγοράσουν γραμμάτια
ενός πτωχευμένου κράτους. Την λύση όμως έδωσε ποια άλλη από την Ευρωπαϊκή
Κεντρική Τράπεζα!!! Θέλοντας να εισπράξει τα χρήματα από τις ομολογίες που
κατείχε, χρησιμοποίησε ως όχημα την Ελληνική Κεντρική Τράπεζα που αποτελεί
μέλος της. Δάνεισε την δική μας κεντρική (αφού η ίδια είχε βάλει στο «κόκκινο» τις
εμπορικές μας τράπεζες) με 0,75% επιτόκιο και αυτή με τη σειρά της τις ελληνικές
οι οποίες και κατέθεσαν ως εχέγγυα τα γραμμάτια που αγόρασαν. Με πιο απλά
λόγια, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα δάνεισε με 0,75% μέσω της Ελληνικής
Κεντρικής Τράπεζας τις ελληνικές εμπορικές τράπεζες ώστε αυτές να αγοράσουν
ελληνικά γραμμάτια αξίας 4 δις με απόδοση 4%. Με λίγα λόγια οι ελληνικές
τράπεζες κερδοσκοπούν εναντίον του διασώστη τους (του ελληνικού δημοσίου) έχοντας
κέρδος 3% από την διαφορά του τριμηνιαίου επιτοκίου!!! Στην συνέχεια τα χρήματα
που εισέπραξε το ελληνικό κράτος από τις τράπεζες τα επέστρεψε στην Ευρωπαϊκή
Κεντρική Τράπεζα η οποία επίσης είχε κερδοσκοπήσει έναντι του ελληνικού κράτους
αποκομίζοντας όφελος της τάξης του 30%!!! Γιάννης πίνει, Γιάννης κερνάει και ο
λογαριασμός στο ελληνικό κράτος!!!
Στην περίπτωση αυτή υποκείμενα
κερδοσκοπίας εις βάρος της χώρας μας δεν είναι οι «αγορές», ούτε τα
κερδοσκοπικά χαρτοφυλάκια αλλά οι τράπεζες, εμπορικές (ελληνικές) και κεντρικές
(κυρίως η ευρωπαϊκή καθώς η ελληνική αποτελεί πλέον βραχίονά της). Αποτέλεσμα η
δημιουργία ενός φαύλου κύκλου με βασικό χαμένο το ελληνικό δημόσιο…
Πόσα δις είπαμε ότι μας λείπουν από το νέο πακέτο μέτρων;
