Καλά Χριστούγεννα σε όλους μας και είθε ο νέος χρόνος και το πνεύμα των Χριστουγέννων να φωτίσει τόσο τις ζωές όσο και το μυαλό μας.
Δυστυχώς αυτές τις μέρες βρήκα τον χρόνο να ολοκληρώσω την μελέτη του περίφημου μνημονίου. Το γιατί λέω «δυστυχώς» θα το καταλάβετε ιδίοις όμμασι μόλις διαβάσετε παρακάτω τα πιο ενδιαφέροντα σημεία που κράτησα για εσάς από αυτό το περιβόητο συμβόλαιο δανεισμού. Σε αυτό το σημείο πρέπει να ευχαριστήσω τον φίλο Απόστολο που με προμήθευσε τόσο με το εν λόγω κείμενο όσο και με αρκετές επισημάνσεις. Το κείμενο είναι διαθέσιμο στον καθένα από εσάς αρκεί να μου αφήσετε ως σχόλιο την διεύθυνση του ηλεκτρονικού σας ταχυδρομείου. Πάμε λοιπόν:
1) Σελίδα 10, παράγραφος 4, υποπαράγραφος 2: Η Ελλάδα μέχρι να αποπληρώσει πλήρως το χρέος της απαγορεύεται να υποθηκεύσει περιουσία ή έσοδα που δεσμεύονται μέσω του μνημονίου (δηλαδή όλα ανεξαιρέτως τα περιουσιακά της στοιχεία και τα μελλοντικά της έσοδα) καθώς και να διαπραγματεύεται διμερώς με οποιονδήποτε δανειστή. Τέλος αναγορεύει την εξόφληση του εν λόγω δανείου ως την οφειλή υψηλότερης προτεραιότητας σε σχέση με οποιαδήποτε άλλη οφειλή. Τα παραπάνω πρακτικά απαγορεύουν στην Ελλάδα να λάβει οποιοδήποτε άλλο δάνειο εσωτερικό ή εξωτερικό όσο ισχύει το μνημόνιο.
Άρα όσο θα υπάρχει (για πολλά πολλά χρόνια ακόμη) η περιβόητη λαιμητόμος πάνω από το κεφάλι μας, η χώρα δεν θα μπορεί ούτε να δανειστεί από τρίτες χώρες (Ρωσία, Κίνα ή Αραβικές χώρες) ούτε να υποθηκεύσει μέρος του εθνικού της πλούτου για παρόμοιους λόγους
2) Σελίδα 11, παράγραφος 5, υποπαράγραφοι 1,2: Το επιτόκιο δανεισμού του ποσού του μνημονίου είναι 5,2% κυμαινόμενο για τα τρία πρώτα χρόνια ενώ αυξάνεται στο 6,2% στην συνέχεια. Αν η Ελλάδα καθυστερήσει να εξοφλήσει κάποια δόση επιβαρύνεται με επιπλέον 2% τόκο υπερημερίας ενώ ταυτόχρονα επιβαρύνεται κρυφά με ένα 0,5% ως «Επιβάρυνση Εξυπηρέτησης» το οποίο παρακρατείται από τα χρήματα που μας καταβάλλουν ως συμμετοχή. Τέλος, το επιτόκιο επαναπροσδιορίζεται εβδομαδιαίως.
Με λίγα λόγια, το κόστος δανεισμού μπορεί να φτάσει το 9% (όσο περίπου βρισκόταν στην κερδοσκοπική αγορά ομολόγων) την στιγμή μάλιστα που υπάρχει πλήρης εμπράγματη κάλυψη του ποσού. Τόσο το άμεσο κόστος όσο και οι λοιποί όροι καθιστούν το δάνειο επιεικώς επαχθές όταν μια μικρή ιδιωτική εταιρεία επιτυγχάνει ευνοϊκότερους όρους δανειοδότησης.
3) Σελίδα 14, παράγραφος 6, υποπαράγραφοι 3,4: Αν η Ελλάδα θελήσει να αποπληρώσει νωρίτερα εξ ολοκλήρου ή μέρος του δανείου υποχρεούται να το κάνει και για όλα τα ισχύοντα δάνεια ισομερώς (pari passu) ανεξαρτήτως λήξης τους. Μάλιστα καταβάλει στους δανειστές της ποσό αποζημίωσης ίσο με τα «έξοδα, δαπάνες και αμοιβές» των δανειστών. Πιο αναλυτικά, σύμφωνα με την παράγραφο 8, υποπαράγραφο 3, η Ελλάδα θα καταβάλλει τουλάχιστον (καθώς δεν αναφέρονται συγκεκριμένα ποια είναι τα «έξοδα, δαπάνες και αμοιβές» προεξόφλησης) την απώλεια τόκου των δανειστών, δηλαδή όχι μόνο τους δεδουλευμένους τόκους αλλά και αυτούς που θα εισέπρατταν αν η καταβολή γινόταν στην ημερομηνία κανονικής αποπληρωμής (μείον του κέρδους επανεπένδυσης το οποίο αφενός δεν προσδιορίζεται από το μνημόνιο και αφετέρου συνηθίζεται να θεωρείται η επένδυση σε προϊόντα μηδενικού κινδύνου – risk free των οποίων το επιτόκιο είναι ελάχιστο).
Πρακτικά η Ελλάδα θα αποζημιώσει τους δανειστές σε τυχόν πρόωρη καταβολή, τόσο με όλους τους δεδουλευμένους τόκους (5,2% ή 6,2%) όσο και με τους μη δεδουλευμένους μείων της επανεπένδυσης τους (περίπου 4% - 5%). Φυσικά σε αυτά πρέπει να προσθέσουμε και την «Επιβάρυνση εξυπηρέτησης» (0,5%) που έχει καταβληθεί στους δανειστές ως παρακράτηση κατά την καταβολή του ποσού από μέρους τους και φυσικά δεν θα μας επιστραφεί μέρος αυτού.
4) Σελίδα 15, παράγραφος 6, υποπαράγραφος 6: Σε περίπτωση παραβίασης του Ευρωπαϊκού δικαίου ή του δικαίου του δανειστή από τους όρους του μνημονίου, μόνο το ευρωπαϊκό δικαστήριο και τα κατά τόπους συνταγματικά δικαστήρια μπορούν να ακυρώσουν το μνημόνιο.
Δηλαδή κανένα ελληνικό δικαστήριο δεν μπορεί να ακυρώσει το συμβόλαιο λόγω παραβίασης του δικαίου ενώ η Ελλάδα θα πρέπει να απευθυνθεί στο συνταγματικό δικαστήριο της χώρας του κάθε δανειστή ξεχωριστά (δηλαδή 15 δανειστών) για να ακυρωθεί η παράνομη σύμβαση.
5) Σελίδα 17, παράγραφος 8, υποπαράγραφος1: Στην περίπτωση που η Ελλάδα δεν αποπληρώσει δόση οποιουδήποτε δανείου που υπερβαίνει τα € 250 εκατομμύρια (και όχι αναγκαστικά του δανείου που προβλέπει το μνημόνιο), αυτομάτως ακυρώνεται το συμβόλαιο δανεισμού και η Ελλάδα υποχρεούται στην άμεση εξόφληση του ποσού που δανείστηκε μέσω μνημονίου μαζί με όλες τις επιβαρύνσεις.
6) Σελίδα 20, παράγραφος 13, υποπαράγραφοι 1, 2: Ο κάθε δανειστής παρά τα όσα ορίζει το άρθρο 2 παράγραφος3, μπορεί ανεξάρτητα να μεταβιβάσει τα δικαιώματά του και τις υποχρεώσεις του χωρίς την συγκατάθεση των υπολοίπων δανειστών και της Ελλάδος αρκεί να πληροφορεί τους λοιπούς δανειστές «αμελλητί».
Με λίγα λόγια μπορεί η Γερμανία να «πουλήσει» για οποιονδήποτε λόγο το δικαίωμα είσπραξης στην Τουρκία, η οποία θα γίνει ο νέος πιστωτής της Ελλάδος. Στην περίπτωση δε που η Ελλάδα αδυνατεί να εκπληρώσει την υποχρέωσή της, η Τουρκία δύναται να κατασχέσει, χωρίς οποιαδήποτε δικλείδα ασφαλείας, εθνική περιουσία όπως παραδείγματος χάριν το Αγαθονήσι!!! Αντιθέτως η Ελλάδα δεν μπορεί να μεταβιβάσει τις υποχρεώσεις της. Αν παραδείγματος χάριν η χώρα μας παραχωρήσει την εκμετάλλευση ενός πετρελαϊκού κοιτάσματος στην Ρωσία και στα ανταλλάγματα η Ρωσία αναλάβει την υποχρέωση πληρωμής των δόσεων μας, η μεταβίβαση της υποχρέωσης απαγορεύεται κατηγορηματικά. Ακραίες περιπτώσεις αλλά σαφώς όχι απίθανες. Άλλωστε οι όροι στις συμφωνίες γι’ αυτόν τον λόγο υπάρχουν, για να προβλέπουν όλες τις «ακραίες» περιπτώσεις και να προστατεύουν τα εμπλεκόμενα μέρη.
7) Σελίδα 21, παράγραφος 14, υποπαράγραφος 1: Την σύβαση την διέπει το αγγλικό δίκαιο. Γιατί όμως την διέπει το αγγλικό και όχι το ελληνικό ή το γαλλικό; Προφανώς γιατί το αγγλοσαξονικό δίκαιο αποτελεί κατά πολλούς το πιο ανάλγητο και αυστηρό όσον αφορά τις υποχρεώσεις των μερών ενώ επιτρέπει πλήθος καταχρηστικών και αυθαίρετων όρων.
8) Σελίδα 21, παράγραφος 14, υποπαράγραφος 5: Με την υπογραφή της σύμβασης η Ελλάδα παραιτείται από κάθε ασυλία την οποία νομίμως κατέχει ή αποκτήσει στο μέλλον όσον αφορά τόσο την ίδια όσο και τα περιουσιακά της στοιχεία από διαδικασίες όπως η κατάσχεση και η διαταγή πληρωμής.
Με τις λίγες νομικές γνώσεις που έχω, όροι που αναιρούν οποιοδήποτε νόμιμο δικαίωμα και προστασία και υπογράφονται σε οποιοδήποτε συμφωνητικό είναι άκυροι ακόμα και παρά την σύμφωνη γνώμη και των δύο μερών.
9) Σελίδα 22, παράγραφος 15 και σελίδα 53: Για να ενεργοποιηθεί και να ευσταθεί νομικά η σύμβαση δεν χρειάζεται τίποτα περισσότερο από τις υπογραφές των αρμόδιων υπουργών οικονομίας των μερών. Έτσι υποβαθμίζεται η σπουδαιότητα μίας τόσο σημαντικής σύμβασης και ο «τσάρος» της ελληνικής οικονομίας με την απλή γνωμοδότηση του νομικού συμβουλίου του κράτους, του υπουργείου οικονομικών και του υπουργείου δικαιοσύνης μπορεί να ενεργοποιεί συμφωνίες κρίσιμες για το μέλλον και την επιβίωση της χώρας παραβλέποντας τις διαδικασίες της Βουλής και αγνοώντας πλήρως τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και τον Πρωθυπουργό.
Πρακτικά μιλάμε για άλλες εποχές όπου «αόρατοι» αλλά ορατοί χαράσσουν πολιτική και αποφασίζουν για την χώρα καθιστώντας απλά μουσειακούς θεσμούς την Βουλή και τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Στην συγκεκριμένη περίπτωση ο «αόρατος – ορατός» κ. Παπακωνσταντίνου (που είναι ισχυρότερος ακόμα και από τον ίδιο τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας και την Βουλή) δεν είναι καν αιρετός από τον Ελληνικό λαό, δηλαδή διορίστηκε ως υπουργός αφού δεν αποτελούσε μέλος της Βουλής. Δεν πρέπει να ξεχνάμε παράλληλα ότι και στην προηγούμενη πολιτική του θέση, δεν εκλέχθηκε αλλά ορίστηκε Ευρωβουλευτής μέσω της λίστας (που παρεμπιπτόντως προωθεί η κυβέρνηση και στις βουλευτικές εκλογές).
Μετά από την μελέτη του πολυσέλιδου κειμένου μια αράδα στίχοι και μία εικόνα τριγυρίζουν συνεχώς στο μυαλό μου…
ΥΓ 1: Οι στίχοι προέρχονται από το τραγούδι
«Παραμύθι» των
FF.
C., ενός συγκροτήματος που έφερε την χιπ – χοπ κουλτούρα στην Ελλάδα και όταν διαπίστωσε την κατάπτωση της ιδέας που αντιπροσώπευαν και λογοκρίθηκαν παράλληλα από τις δισκογραφικές απλά τα παράτησαν όλα και εγκατέλειψαν τον χώρο. Τους στίχους που μπορείτε να τους ακούσετε και να τους διαβάσετε πατώντας στον τίτλο του τραγουδιού παραπάνω, είναι:
«Η παράδοση πεθαίνει,
η Ελλάδα που να ζει;
βάλανε στο φέρετρό της,
ευρωπαϊκή υπογραφή»
ΥΓ 2: Η εικόνα είναι λίγο πιο παλιά. Άνοιξη 1997 και ο ποδοσφαιρικός Άρης περνάει τις πιο δραματικές στιγμές της ιστορίας του. Εμφύλιος διοίκησης με οπαδούς, φτωχό ρόστερ, τα χρέη πνίγουν την ομάδα ενώ η κλοπή των δελτίων των αθλητών στον Βύρωνα έχει ως αποτέλεσμα τον μηδενισμό στον αγώνα με τον Αθηναϊκό και αφαίρεση τριών βαθμών. Η ομάδα βαδίζει προς διάλυση παρά την κίνηση οπαδών και ορισμένων ρομαντικών αθλητών ενώ οι πιστωτές απειλούν ακόμα και με κατασχέσεις. Στο άδειο και τσιμεντένιο Κλεάνθης Βικελίδης (τότε Χαριλάου) ξεχωρίζω ένα προχειροφτιαγμένο πανό στη Θύρα 2, μια εικόνα που δεν πρόκειται να την ξεχάσω ποτέ:
«Να πάτε στο διάβολο δανειστές»
